๔. สุวรรณวิมาน เล่ม ๒๖

๔ โสวณฺณมเย ปพฺพตสฺมึ วิมานํ สพฺพโต ปภํ

เหมชาลปฏิจฺฉนฺนํ กึกณิกชาลกปฺปิตํ

อฏฺฐํสา สุกตา ถมฺภา สพฺเพ เวฬุริยามยา

เอกเมกาย อํสิยา รตนา สตฺต นิมฺมิตา

เวฬุริยสุวณฺณสฺส ผลิการูปิยสฺส จ

มสารคลฺลมุตฺตาหิ โลหิตงฺคมณีหิ จ

จิตฺรา มโนรมา ภูมิ น ตตฺถุทฺธํสเต รโช

โคปาณเส ๑ คณาปีตา กูฏํ ธาเรนฺติ นิมฺมิตา

โสปาณานิ จ จตฺตาริ นิมฺมิตา จตุโร ทิสา

นานารตนคพฺเภหิ อาทิจฺโจว วิโรจติ

เวทิกา ๑ จตสฺโส ตตฺถ วิภตฺตา ภาคโส มิตา

ททฺทลฺลมานา อาเภนฺติ ๒ สมนฺตา จตุโร ทิสา

ตสฺมึ วิมาเน ปวเร เทวปุตฺตา มหปฺปภา

อติโรจสิ วณฺเณน อุทยนฺโตว ภาณุมา

ทานสฺส เต อิทํ ผลํ อโถ สีลสฺส วา ปน

อโถ อญฺชลิกมฺมสฺส ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโตติ ฯ

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต

ปญฺหํ ปุฏฺโฐ วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ

อหํ อนฺธกวินฺทสฺมึ พุทฺธสฺสาทิจฺจพนฺธุโน

วิหารํ สตฺถุโน ๓ กาเรสึ ปสนฺโน สเกหิ ปาณิหิ

ตตฺถ คนฺธญฺจ มาลญฺจ ปจฺจยญฺจ วิเลปนํ

วิหารํ สตฺถุโนทาสึ ๔ วิปฺปสนฺเนน เจตสา

เตน มยฺหํ อิทํ ลทฺธํ วสํ วตฺเตมิ นนฺทเน

นนฺทเน ปวเร รมฺเม นานาทิชคณายุเต

รมามิ นจฺจคีเตหิ อจฺฉราหิ ปุรกฺขิโตติ ฯ

สุวณฺณวิมานํ จตุตฺถํ ฯ

๑ โป. ม. ยุ. โคปาณสี ฯ

วิมานของท่านสว่างไสวทุกส่วน ปกคลุมด้วยข่ายทองคำ ผูกขึงข่ายกระดึงตั้งอยู่บนภูเขาทอง เสาทุกต้นของวิมานนั้นแปดเหลี่ยม อันบุญกรรมทำดีแล้ว สำเร็จด้วยแก้วไพฑูรย์ที่เหลี่ยมหนึ่งๆ มีรตนะ ๗ ประการอันบุญกรรมเนรมิตแล้ว มีพื้นอันน่ารื่นรมย์ใจ วิจิตรด้วยแก้วไพฑูรย์ทองคำ แก้วผลึก รูปิยะ มรกต มุกดา ทับทิม และแก้วมณี วิมานนั้นไม่มีธุลีพุ่งขึ้น หมู่กลอนทั้งหลายมีสีเหลือง อันบุญกรรมเนรมิตแล้วทรงไว้ซึ่งช่อฟ้า บุญกรรมเนรมิตบันได ๔ บันไดในทิศทั้ง ๔ มีห้องสำเร็จด้วยรตนะต่างๆ รุ่งเรืองสว่างไสวดุจพระอาทิตย์ มีอัฒจันท์ ๔จำแนกออกเป็นส่วนๆ รุ่งเรืองสว่างไสวไปตลอดทั่วทิศทั้ง ๔ โดยรอบท่านมีรัศมีรุ่งเรืองล่วงเหล่าเทพบุตรผู้มีรัศมีมาก ในวิมานอันประเสริฐนั้นดุจพระอาทิตย์อุทัย นี้เป็นผลแห่งทาน ศีล หรืออัญชลีกรรมของท่าน

อาตมาถามแล้ว ขอท่านจงบอกผลกรรมนั้นแก่อาตมา?

เทพบุตรนั้น อันพระมหาโมคคัลลานเถระถามแล้ว มีความปลาบปลื้มใจจึงพยากรณ์ปัญหาแห่งผลกรรมที่ถูกถามนั้นว่า ข้าพเจ้าเป็นมนุษย์อยู่ในเมืองอันธกวินทะ มีจิตเลื่อมใสได้สร้างวิหารถวายพระศาสดาผู้เป็นพระพุทธเจ้าเผ่าพันธุ์พระอาทิตย์ ด้วยมือของตน ข้าพเจ้ามีใจผ่องใสได้บูชาด้วยของหอม ดอกไม้ ปัจจัย และเครื่องลูบไล้ แด่พระศาสดาผู้อยู่ในวิหารนั้น เพราะบุญนั้น ข้าพเจ้าจึงได้ผลนี้มีอำนาจปกครองนันทนอุทยาน อันหมู่นางอัปสรฟ้อนรำขับร้องห้อมล้อม รื่นรมย์อยู่ในสวนนันทวันอันประเสริฐ เป็นที่รื่นรมย์เกลื่อนไปด้วยหมู่นกต่างๆ พรรณ.

จบ สุวรรณวิมานที่ ๔