๑. อัญญตราภิกษุณีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

ปณฺณวีสติ วสฺสานิ ยโต ปพฺพชิตา อหํ

อจฺฉราสงฺฆาตมตฺตมฺปิ (๑) จิตฺตสฺสูปสมชฺฌคํ.

ตั้งแต่เราบวชมาตลอด ๒๕ พรรษา ยังไม่ประสพความสงบจิต

แม้ชั่วเวลาเพียงลัดนิ้วมือเดียวเลย

อลทฺธา เจตโส สนฺตึ กามราเคนวสฺสุตา

พาหา ปคฺคยฺห กนฺทนฺตี วิหารํ ปาวิสึ อหํ.

เราไม่ได้ความสงบจิต มีจิตชุ่มด้วยกามราคะ

เดินประคองแขนคร่ำครวญเข้าไปสู่วิหาร

สา ภิกฺขุนึ อุปาคจฺฉึ ยา เม สทฺธายิกา อหุ

สา เม ธมฺมมเทเสสิ ขนฺธายตนธาตุโย.

ได้เข้าไปหาภิกษุณีผู้มีวาจาที่เชื่อถือได้

ท่านได้แสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุแก่เรา

ตสฺสา ธมฺมํ สุณิตฺวาน เอกมนฺเต อุปาวิสึ

ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ.

เราฟังธรรมของท่านแล้ว เข้าไปนั่ง ณ ที่สมควร

ระลึกชาติได้ ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว

เจโต ปริจฺจ ญาณญฺจ (๑) โสตธาตุ วิโสธิตา

อิทฺธิปิ เม สจฺฉิกตา ปตฺโต เม อาสวกฺขโย

ฉ เมภิญฺญา (๒) สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ.

อญฺญตรา เถรี.

เราชำระเจโตปริยญาณและโสตธาตุให้หมดจดแล้ว

แม้ฤทธิ์เราก็ทำให้แจ้งแล้ว ธรรมเป็นที่สิ้นอาสวะเราก็บรรลุแล้ว

อภิญญา ๖ เราก็ทำให้แจ้งแล้ว

เราได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว