๒. วิมลปุรณคณิกาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

มตฺตา วณฺเณน รูเปน โสภคฺเคน ยเสน จ โยพฺพเนน จุปตฺถทฺธา อญฺญา สมติมญฺญิหํ.

เรามัวเมาด้วยผิวพรรณ รูปสมบัติ ความสวยงาม บริวารยศ

และเป็นผู้มีจิตกระด้างอย่างยิ่ง ด้วยความเป็นสาว ดูหมิ่นหญิงอื่น

วิภูเสตฺวา อิมํ กายํ สุจิตฺตํ พาลลาปนํ

อฏฺฐาสึ เวสิทฺวารมฺหิ ลุทฺโท ปาสมิโวฑฺฑิย.

ประดับร่างกายนี้ให้วิจิตรงดงามสำหรับลวงชายโง่

ได้ยืนอยู่ที่ประตูเรือนหญิงแพศยา

ดุจนายพรานเนื้อวางบ่วงดักเนื้อไว้

ปิลนฺธนํ วิทสฺเสนฺตี (๑) คุยฺหํ ปกาสิตํ พหุํ

อกาสึ วิวิธํ มายํ อุชฺชคฺฆนฺตี พหุํ ชนํ.

เราอวดเครื่องประดับต่าง ๆ เป็นอันมาก

และอวดอวัยวะที่ควรปกปิดให้ปรากฏ

กระซิกกระซี้ ได้ทำมายาหลายอย่างให้ชายจำนวนมากลุ่มหลง

สาชฺช ปิณฺฑํ จริตฺวาน มุณฺฑา สงฺฆาฏิปารุตา

นิสินฺนา รุกฺขมูลมฺหิ อวิตกฺกสฺส ลาภินี.

วันนี้ เรานั้นปลงผมห่มผ้าสังฆาฏิ บวช เที่ยวบิณฑบาต

แล้วมานั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ ได้ฌานที่ไม่มีวิตก

สพฺเพ โยคา สมุจฺฉินฺนา เย ทิพฺพา เย จ มานุสา

เขเปตฺวา อาสเว สพฺเพ สีติภูตมฺหิ นิพฺพุตาติ.

วิมลา ปุราณคณิกา เถรี.

ได้ตัดกิเลสเป็นเหตุเกาะเกี่ยว

ทั้งที่เป็นของทิพย์และของมนุษย์ได้ทั้งหมด

ทำอาสวะทั้งปวงให้สิ้นไป เป็นผู้เย็น ดับสนิทแล้ว