พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · สังกัปปวรรค
๑. สังกัปปราคชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๕๒–๓๕๔ (Royal Thai)1/10 in สังกัปปวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต สังกัปปวรรค สังกัปปราคชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 133–133
๓. ติกนิบาต
๑. สังกัปปวรรค
๑. สังกัปปราคชาดก (๒๕๑)
ว่าด้วยดาบสถูกลูกศรคือราคกิเลสเสียบใจ
(พระดาบสโพธิสัตว์ถวายพระพรพระราชาว่า)
{๓๕๒} [๓๕๒] อาตมภาพถูกลูกศรที่อาบด้วยราคะอาศัยกามวิตก ซึ่งนายช่าง ศรไม่ได้ตกแต่ง ขัดเกลา และเหลาเสี้ยมเสียบเข้าแล้ว{๓๕๓} [๓๕๓] อาตมภาพมิได้ถูกลูกศรที่เขายกคันขึ้นยิงมาหรือที่ติดพู่หาง นกยูงเสียบดอก แต่อาตมภาพถูกลูกศรคือกิเลสที่สามารถเผา อวัยวะทั้งปวงให้เร้าร้อนเสียบเข้าที่หัวใจ{๓๕๔} [๓๕๔] ก็อาตมภาพไม่เห็นรอยแผลที่เลือดไหลออกมา ความคิดโดยไม่ แยบคายขยายตัวอย่างมั่นคง อาตมภาพนำความทุกข์มาให้แก่ ตนเองแท้
๒. ติลมุฏฐิชาดก (๒๕๒)
ว่าด้วยศิษย์อาฆาตครูเพราะโดนเฆี่ยนสั่งสอน
(พรหมทัตกุมารทรงผูกโกรธอาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์ จึงตรัสว่า)
{๓๕๕} [๓๕๕] การที่ท่านให้จับแขนเราไว้แล้วเฆี่ยนตีด้วยซีกไม้ไผ่เพราะเมล็ด งากำมือหนึ่งนั้นยังฝังอยู่ในใจของเราจนทุกวันนี้
End of ๑. สังกัปปราคชาดก