๑. สังกัปปราคชาดก เล่ม ๒๗

สงฺกปฺปราคโธเตน วิตกฺกนิสิเตน จ

นาลงฺกเตน ภเทฺรน อุสุการากเตน จ.

อาตมาถูกลูกศรคือกิเลสอาบยาพิษคือราคะ

ซึ่งเกิดจากความดำริถึงกาม ลับที่หินคือวิตก

อันนายช่างศรยังมิได้ขัดถูให้เกลี้ยงเกลา

น กณฺณายตมุตฺเตน นปิ โมรูปเสวินา

เตนมฺหิ หทเย วิทฺโธ สพฺพงฺคปริทาหินา.

ยังมิได้ดึงสายธนูให้พ้นหมวกหูข้างขวาของคันธนู

ยังมิทันได้ติดขนปีกนกยูงเป็นต้น

แทงเข้าที่หัวใจทำความเร่าร้อนไปทั่วสรรพางค์กาย

อาเวธญฺจ น ปสฺสามิ ยโต รุหิรมสฺสเว

ยาว อโยนิโส จิตฺตํ สยํ เม ทุกฺขมาภตนฺติ.

สงฺกปฺปราคชาตกํ ปฐมํ.

อาตมามิได้เห็นบาดแผลที่ถูกแทง

และเลือดที่ไหลออกจากบาดแผลเลย

ตลอดเวลาที่ไม่ได้อบรมจิตด้วยอุบายอันแยบคาย

อาตมาได้นำทุกข์มาให้แก่ตนเสียเอง

สังกัปปราคชาดกที่ ๑ จบ