๓. พรหมทัตตชาดก เล่ม ๒๗

ทฺวยํ ยาจนโก ราช พฺรหฺมทตฺต นิคจฺฉติ

อลาภํ ธนลาภํ วา เอวํ ธมฺมา หิ ยาจนา.

ขอถวายพระพรมหาบพิตร ขึ้นชื่อว่าผู้ขอ

ย่อมได้ผล ๒ อย่าง คือ (๑) ไม่ได้ทรัพย์ (๒) ได้ทรัพย์

เพราะการขอมีสภาพเช่นนี้เป็นธรรมดา

ยาจนํ โรทนํ อาหุ ปญฺจาลานํ รเถสภ

โย ยาจนํ ปจฺจกฺขาติ ตมาหุ ปฏิโรทนํ.

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่แห่งแคว้นปัญจาละ

บัณฑิตทั้งหลายเรียกการขอว่า เป็นการร้องไห้

เรียกการปฏิเสธว่า เป็นการร้องไห้ตอบ

มา มทฺทสํสุ โรทนฺตํ ปญฺจาลา สุสมาคตา

ตุวํ วา ปฏิโรทนฺตํ ตสฺมา อิจฺฉามหํ รโห.

ชาวแคว้นปัญจาละผู้มาประชุมพร้อมเพรียงกัน

ขออย่าได้เห็นอาตมภาพร้องไห้หรือเห็นพระองค์ทรงกันแสงตอบเลย

เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงปรารถนาสถานที่ลับ

(พระราชาตรัสพระราชทานพรแก่ดาบสโพธิสัตว์ว่า)

ททามิ เต พฺราหฺมณ โรหิณีนํ

ควํ สหสฺสํ สห ปุงฺคเวน

อริโย หิ อริยสฺส กถํ น ทชฺชา (๑)

สุตฺวาน คาถา ตว ธมฺมยุตฺตาติ.

พฺรหฺมทตฺตชาตกํ ตติยํ.

ท่านพราหมณ์ โยมขอถวายโคแดง ๑,๐๐๐ ตัว

พร้อมกับโคจ่าฝูงแก่ท่าน

เพราะพระอริยะได้ฟังคาถาอันประกอบด้วยธรรม

ของพระคุณเจ้าแล้วจะไม่พึงถวายแก่พระอริยะได้อย่างไร

พรหมทัตตชาดกที่ ๓ จบ