arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · สัตติวรรค

๖. ปัชโชตสูตร เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๘–๖๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในสัตติวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต สัตติวรรค ปัชโชตสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๒๙–๒๙

หน้า ๒๙

๖. ปัชโชตสูตร

ว่าด้วยแสงสว่าง ๔ อย่าง

{๖๘} [๒๖] เทวดากล่าวว่า

แสงสว่างในโลกที่ทำให้โลกสว่างมีอยู่เท่าไร พวกข้าพระองค์พากันมาเพื่อจะทูลถามพระองค์ ทำไฉนจึงจะรู้จักแสงสว่างที่ทูลถามนั้นได้{๖๙} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

แสงสว่างทั้งหลายในโลกมีอยู่ ๔ อย่าง อย่างที่ ๕ ไม่มีในโลกนี้ คือ ดวงอาทิตย์ส่องสว่างในตอนกลางวัน ดวงจันทร์ส่องสว่างในตอนกลางคืน แสงไฟส่องสว่างทั้งในตอนกลางวันและกลางคืนทุกหนทุกแห่งไป แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประเสริฐกว่าดวงไฟทั้งหลาย พระรัศมีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี้เป็นแสงสว่างอย่างยอดเยี่ยม

๗. สรสูตร

ว่าด้วยที่ดับแห่งนามและรูป

{๗๐} [๒๗] เทวดาทูลถามว่า

สระคือสงสารทั้งหลายย่อมกลับแต่ที่ไหน วัฏฏะย่อมไม่วนในที่ไหน นามก็ดี รูปก็ดีย่อมดับหมดในที่ไหน{๗๑} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

ธาตุดิน น้ำ ไฟ ลมตั้งอยู่ไม่ได้ในที่ใด สระคือสงสารทั้งหลายย่อมกลับแต่ที่นี้ วัฏฏะย่อมไม่วนในที่นี้ นามก็ดี รูปก็ดีย่อมดับหมดในที่นี้แล

จบ ๖. ปัชโชตสูตร