๓. มาฆสูตร เล่ม ๑๕

๓. มาฆสูตร

[๒๒๔]. . . อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี กรุงสาวัตถีครั้งนั้นมาฆเทวบุตร เมื่อสิ้นราตรีปฐมยามแล้ว มีวรรณะอันงามยิ่งนัก ทำพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่าง เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถวายบังคมแล้ว ได้ยืนอยู่ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง

[๒๒๕] มาฆเทวบุตรได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

บุคคลฆ่าอะไร จึงจะอยู่เป็นสุข ฆ่า

อะไร จึงจะไม่เศร้าโศก ข้าแต่พระโคดม

พระองค์ทรงชอบการฆ่าธรรมอะไร ซึ่ง

เป็นธรรมอันเอก.

[๒๒๖] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

บุคคลฆ่าความโกรธแล้ว ย่อมอยู่

เป็นสุข ฆ่าความโกรธแล้ว ย่อมไม่เศร้า

โศก ดูก่อนท้าววัตรภู พระอริยะทั้งหลาย

สรรเสริญการฆ่าความโกรธ ซึ่งมีรากเป็น

พิษ มียอดหวาน ด้วยว่า บุคคลฆ่าความ

โกรธนั้นได้แล้วย่อมไม่เศร้าโศก.

อรรถกถามาฆสูตร

พึงทราบวินิจฉัยในมาฆสูตรที่ ๓ ต่อไป :-

คำว่า มาฆะ นี้เป็นนามของท้าวสักกะ. ท้าวสักกะนั้นแล ชื่อว่าวัตรภู เพราะอรรถว่า ครอบงำผู้อื่นด้วยวัตรแล้วถึงความเป็นใหญ่ อีกอย่างหนึ่ง ชื่อว่า วัตรภู เพราะอรรถว่า ทรงครอบงำอสูรที่ชื่อว่าวัตรภู.

จบอรรถกถามาฆสูตรที่ ๓

๔. มาคธสูตร

[๒๒๗] มาคธเทวบุตร ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

แสงสว่างในโลก มีอย่าง ข้า

พระองค์มาเพื่อทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า

แล้ว ไฉนจะพึงทราบอันนี้ได้.

[๒๒๘] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

แสงสว่างในโลกมี ๔ อย่าง อย่างที่

๕ ไม่มีในโลกนี้ พระอาทิตย์ส่องสว่างใน

กลางวัน พระจันทร์ส่องสว่างในกลางคืน

ส่วนไฟส่องสว่างในที่นั้น ๆ ทั้งกลางวัน

และกลางคืน พระสัมพุทธเจ้าประเสริฐสุด

ว่าแสงสว่างทั้งหลาย แสงสว่างนี้เป็น

ยอดเยี่ยม.

อรรถกถามาคธสูตรที่ ๔ มีเนื้อความเหมือนที่กล่าวมาแล้ว.