๗. ทุกกรสูตร เล่ม ๑๕

ทุกฺกรํ ทุตฺติติกฺขญฺจ อพฺยตฺเตน จ สามญฺญํ

พหู หิ ตตฺถ สมฺพาธา ยตฺถ พาโล วิสีทตีติ ฯ

(เทวดากล่าวว่า)

ธรรมของสมณะ คนไม่ฉลาด ทำได้ยาก ทนได้ยาก เพราะธรรมของ

สมณะนั้นมีความลำบากมาก เป็นที่ติดขัดของ คนพาล ฯ

กติหํ จเรยฺย สามญฺญํ จิตฺตํ เจ น นิวารเย

ปเท ปเท วิสีเทยฺย สงฺกปฺปานํ วสานุโค ๑

กุมฺโมว องฺคานิ สเก กปาเล

สโมทหํ ภิกฺขุ มโนวิตกฺเก

อนิสฺสิโต อญฺญมเหฐยาโน

ปรินิพฺพุโต นูปวเทยฺย กญฺจีติ ฯ

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

คนพาล ประพฤติธรรมของสมณะสิ้นวันเท่าใด หากไม่ห้ามจิต เขาตกอยู่ในอำนาจของความดำริทั้งหลาย พึงติดขัดอยู่ทุกๆ อารมณ์ ภิกษุยั้งวิตกในใจไว้ได้ เหมือนเต่าหดอวัยวะทั้งหลายไว้ในกระดองของตนอันตัณหานิสัยและ ทิฐินิสัยไม่พัวพันแล้ว ไม่เบียดเบียนสัตว์อื่น

ปรินิพพาน แล้ว ไม่พึงติเตียนใคร ฯ