arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นันทนวรรค

๕. สกมานสูตร เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒–๓๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในนันทนวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

ปญฺจมํ สกมานสุตฺตํ

สกมานสูตรที่ ๕

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นันทนวรรค สกมานสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

บาลี (สยามรัฐ)

ฐิเต มชฺฌนฺติเก กาเล สนฺนิสินฺเนสุ ๕ ปกฺขิสุ

ปลาเตว ๖ มหารญฺญํ ๗ ตํ ภยํ ปฏิภาติ มนฺติ ฯ

ฉบับหลวง

(เทวดากล่าวว่า)

เมื่อนกทั้งหลายพักร้อน ในเวลาตะวันเที่ยง ป่าใหญ่ ประหนึ่งว่าครวญคราง ความครวญครางของป่านั้นเป็นภัยปรากฏแก่ข้าพเจ้า ฯ

บาลี (สยามรัฐ)

ฐิเต มชฺฌนฺติเก กาเล สนฺนิสินฺเนสุ ปกฺขิสุ

ปลาเตว มหารญฺญํ สา รตี ปฏิภาติ มนฺติ ฯ

ฉบับหลวง

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

เมื่อนกทั้งหลายพักร้อน ในเวลาตะวันเที่ยง ป่าใหญ่ ประหนึ่งว่าครวญคราง นั้นเป็นความยินดีปรากฏแก่เรา ฯ

จบ ๕. สกมานสูตร