๔. อัจเจนติสูตร เล่ม ๑๕

๔. อัจเจนติสูตร

ว่าด้วยกาลเวลาล่วงเลยไป

{๙} [๔] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

เทวดาผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งนั้นแลได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

กาลเวลาย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ช่วงแห่งวัยก็ละไปตามลำดับ บุคคลเมื่อมองเห็นมรณภัยนี้อยู่ ควรบำเพ็ญบุญที่จะนำความสุขมาให้ใว้เถิด{๑๐} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

กาลเวลาย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ช่วงแห่งวัยก็ละไปตามลำดับ บุคคลฺเมื่อมองเห็นมรณภัยนี้อยู่ ควรละโลกามิสเสีย มุ่งแต่สันติเถิด

๕. กติฉินทิสูตร

ว่าด้วยวิธีข้ามโอฆะ

{๑๑} [๕] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

เทวดาผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งนั้นแลได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

บุคคลควรตัดกิเลสเท่าไร ควรละกิเลสเท่าไร ควรบำเพ็ญธรรมเท่าไรให้ยิ่งขึ้นไป ภิกษุพ้นกิเลสอันเป็นเครื่องข้องเท่าไร พระองค์จึงจะตรัสเรียกว่าเป็นผู้ข้ามพ้นโอฆะได้แล้ว