พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · ฆัตวาวรรค
๑๑. อรณสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๑๙–๒๒๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๑/๑๑ ในฆัตวาวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต ฆัตวาวรรค อรณสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๘๒–๘๔
อะไรหนอเลี้ยงดูบุคคลผู้เกียจคร้านและไม่เกียจคร้านไว้เหมือนมารดาเลี้ยงดูบุตร เหล่าสัตว์ที่อาศัยแผ่นดิน อาศัยอะไรหนอจึงเลี้ยงชีวิตอยู่ได้{๒๑๘} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า
ปัญญาเป็นแสงสว่างในโลก สติเป็นธรรมเครื่องตื่นอยู่ในโลก ฝูงโคเป็นสหายในการทำงานของผู้เป็นอยู่ด้วยการงาน ไถเป็นเครื่องสืบต่อชีวิตฝนย่อมเลี้ยงดูทั้งผู้เกียจคร้านและผู้ไม่เกียจคร้าน เหมือนมารดาเลี้ยงดูบุตร เหล่าสัตว์ที่อาศัยแผ่นดิน อาศัยฝนจึงมีชีวิตอยู่ได้
๑๑. อรณสูตร
ว่าด้วยเทวดาถามปัญหา ๖ ข้อ
{๒๑๙} [๘๑] เทวดาทูลถามว่า
ในโลกนี้ คนพวกไหนหนอไม่เป็นข้าคึก พรหมจรรย์ที่อยู่จบแล้วของคนพวกไหนย่อมไม่เสื่อม คนพวกไหนกำหนดรู้ความอยากได้ในโลกนี้ ความเป็นไทย่อมมีแก่คนพวกไหนทุกเมื่อในโลกนี้ ใครหนอตั้งมั่นอยู่ในศีลมารดาบิดาหรือพี่น้องพากันกราบไหว้ ใครหนอแม้จะมีชาติตระกูลที่ตํ่าต้อยพวกกษัตริย์ก็พากันกราบไหว้
{๒๒๐} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
สมณะทั้งหลายในธรรมวินัยนี้ไม่เป็นข้าศึกในโลก พรหมจรรย์ที่อยู่จบแล้วของสมณะทั้งหลายย่อมไม่เสื่อม สมณะทั้งหลายย่อมกำหนดรู้ความอยากได้ ความเป็นไท ย่อมมีแก่สมณะทั้งหลายทุกเมื่อสมณะผู้ตั้งมั่นอยู่ในศีลมารดาบิดาหรือพี่น้องย่อมพากันกราบไหว้ สมณะถึงจะมีชาติตระกูลตํ่าต้อยในโลกนี้ พวกกษัตริย์ก็พากันกราบไหว้
จบ ฆัตวาวรรคที่ ๘
รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. ฆัตวาสูตร ๒. รถสูตร
๓. วิตตสูตร ๔. วุฏฐิสูตร
๕. ภีตสูตร ๖. นชีรติสูตร
๗. อิสสริยสูตร ๘. กามสูตร
๙. ปาเถยยสูตร ๑๐. ปัชโชตนสูตร
๑๑. อรณสูตร
จบ เทวตาสังยุต
- ๑สมณะทั้งหลาย ในที่นี้หมายถึงเหล่าสมณะผู้เป็นพระอรหันตขีณาสพ (สํ.ส.อ. ๙๘)
- ๒พรหมจรรย์ที่อยู่จบแล้ว ในที่นี้หมายถึงอริยมรรคพรหมจรรย์ (สํ.ส.อ. ๙๘)
๒. เทวปุตตสังยุต
๑. ปฐมวรรค
๑. ปฐมกัสสปสูตร
ว่าด้วยกัสสปเทพบุตร สูตรที่ ๑
{๒๒๑} [๘๒] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามผ่านไปแล้ว กัสสปเทพบุตรมีรัศมีงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง แล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ทรงประกาศภิกษุไว้แล้ว แต่ไม่ทรงประกาศคำสอนของภิกษุไว้”พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนกัสสปเทพบุตร ถ้าอย่างนั้น คำสอนนั้นจงแจ่มแจ้ง ณ ที่นี้เถิด”
{๒๒๒} กัสสปเทพบุตรได้กราบทูลว่า
บุคคลพึงศึกษาคำสุภาษิต การเข้าไปนั่งใกล้สมณะ การนั่งในที่เร้นแต่ผู้เดียว และการสงบระงับจิต
พระศาสดาทรงพอพระทัย ลำดับนั้น กัสสปเทพบุตรทราบว่าพระศาสดาทรงพอพระทัย จึงถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า ทำประทักษิณแล้วก็อันตรธานไป ณ ที่นั้นแล
- ๑คำสุภาษิต ในที่นี้หมายถึงวจีสุจริต ๔ อย่าง ที่อิงอาศัย (อ้างถึงหรือพูดถึง) อริยสัจ ๔ กถาวัตถุ ๑๐ และโพธิปักขิยธรรม ๓๗ ประการ (สํ.ส.อ. ๙๙)
จบ ๑๑. อรณสูตร