พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · ฆัตวาวรรค
๘. กามสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๑๓–๒๑๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๑ ในฆัตวาวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
อฏฺฐมํ กามสุตฺตํ
กามสูตรที่ ๘
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต ฆัตวาวรรค กามสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
กิมตฺถกาโม น ทเท กึ มจฺโจ น ปริจฺจเช
กึสุ มุญฺเจยฺย กลฺยาณึ ปาปิกญฺจ น โมจเยติ ฯ
เทวดาทูลถามว่า
กุลบุตรผู้ใคร่ประโยชน์ไม่ควรให้สิ่งอะไร คนไม่ควรสละอะไร อะไรหนอที่เป็นส่วนดีงามควรปล่อย แต่ที่เป็นส่วนลามกไม่ควรปล่อย ฯ
อตฺตานํ น ทเท โปโส อตฺตานํ น ปริจฺจเช
วาจํ มุญฺเจยฺย กลฺยาณึ ปาปิกญฺจ น โมจเยติ ฯ
พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า
บุรุษไม่พึงให้ซึ่งตน ไม่พึงสละซึ่งตน วาจาที่ดีควรปล่อย แต่วาจาที่ลามกไม่ควรปล่อย
จบ ๘. กามสูตร