๕. อุจฉุเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๕. อุจฉุเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของอุจฉุเปรต

(เปรตตนหนึ่งถามพระมหาโมคคัลลานเถระว่า)

{๑๒๕}[๗๓๗] ไร่อ้อยใหญ่นี้เกิดแก่ข้าพเจ้า เป็นผลบุญมิใช่น้อย แต่ข้าพเจ้ากินอ้อยนั้นเดี๋ยวนี้ไม่ได้ ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ขอท่านโปรดบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร

[๗๓๘] ข้าพเจ้าย่อมเดือดร้อน จะกัด จะพยายาม จะตะเกียก ตะกายเพื่อจะกินสักหน่อย ก็สิ้นเรี่ยวแรง ได้แต่พร่ำเพ้อ ลำบากนัก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร

[๗๓๙] อนึ่ง ข้าพเจ้าถูกความหิวเบียดเบียนถึงกับล้มไปบนพื้น เกลือกกลิ้งอยู่ เหมือนปลาดิ้นอยู่กลางแดด เมื่อข้าพเจ้า ร้องไห้อยู่ สัตว์ทั้งหลายพากันมากินน้ำตาของข้าพเจ้า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ขอท่านโปรดบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร[๗๔๐] ข้าพเจ้าเป็นผู้หิวกระหาย ลำบาก ดิ้นรนไป ไม่ได้พบความสุขแช่มชื่นเลย ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าขอถาม เนื้อความนั้นกะท่าน ข้าพเจ้าจะพึงบริโภคอ้อยได้อย่างไร

(พระมหาโมคคัลลานเถระกล่าวว่า)

[๗๔๑] ชาติก่อนในอดีต ท่านเกิดเป็นมนุษย์ ได้ทำกรรมไว้ด้วยตนเอง เราจะบอกเนื้อความนั้นกะท่าน ขอท่านจงฟังแล้วจำเนื้อความนั้นไว้เกิด

[๗๔๒] ท่านเดินกัดกินอ้อยไป และมีบุรุษคนหนึ่งเดินตามหลัง ท่านไป เขาหวังจะกินอ้อยจึงบอกแก่ท่าน ท่านก็มิได้พูดอะไร ๆ แก่เขา

[๗๔๓] เขาจึงได้พูดวิงวอนท่านผู้ไม่ตอบว่า ‘ขอท่านให้อ้อยบ้าง, ท่านจึงได้ให้อ้อยแก่บุรุษนั้นทางด้านหลัง นี้เป็นผล แห่ง กรรมนั้น

[๗๔๔] เชิญท่านไปหยิบอ้อยทางด้านหลังเถิด ครั้นหยิบเอาได้แล้ว จงกินเสียให้อิ่มหนำ เพราะเหตุนั้นแล ท่านจักเป็นผู้เบิกบาน ร่าเริงบันเทิงใจ[๗๔๕] เปรตนั้นได้ไปหยิบเอาอ้อยทางด้านหลัง ครั้นแล้วจึงได้กินอ้อยนั้นจนอิ่มหนำ เพราะเหตุนั้นแล เปรตนั้นได้เป็นผู้เบิกบาน ร่าเริงบันเทิงใจ

จบ อุจฉุเปตวัตถุที่ ๕

๖. กุมารเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตกุมาร

{๑๒๖}[๗๔๖] ข้าพเจัาได้สดับมาดังนี้ว่า มีพระกุมาร ๒ องค์เป็นพระราชโอรสอยู่ในพระนครสาวัตถี ข้างเขาหิมพานต์

[๗๔๗] พระราชกุมารทั้งสองพระองค์นั้นเป็นผู้มัวเมาอยู่ในสิ่งที่ทำให้กำหนัด ทรงเพลิดเพลินด้วยอำนาจความยินดีในกาม ทรงติดอยู่กับความสุขในปัจจุบัน ไม่ทรงเห็น ความสุขในอนาคต