๖. กุมารเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

สาวตฺถี นาม นครํ หิมวนฺตสฺส ปสฺสโต

ตตฺถาสุํ เทฺว กุมารา ราชปุตฺตาติ เม สุตํ.

เราได้ฟังมาดังนี้ว่า

ได้มีกุมารสององค์เป็นพระราชโอรส

ในกรุงสาวัตถี ข้างป่าหิมพานต์

ปมตฺตา (๑) รชนีเยสุ กามสฺสาทาภินนฺทิโน

ปจฺจุปฺปนฺเน สุเข คิทฺธา น เต ปสฺสึสุนาคตํ.

พระราชกุมารทั้ง ๒ พระองค์นั้น

ทรงมัวเมาในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด

ทรงเพลิดเพลินด้วยอำนาจ ความยินดีในกาม

ทรงติดความสุขในปัจจุบัน

ไม่ทรงเห็นถึงความสุขในอนาคต

เต จุตา จ มนุสฺสตฺตา ปรโลกํ อิโต คตา

เตธ โฆเสนฺตุทิสฺสนฺตา ปุพฺเพ ทุกฺกฏมตฺตโน.

ครั้นเคลื่อนจากความเป็นมนุษย์นี้ไปสู่ปรโลก

ไม่ปรากฏกายให้ใครเห็น

ร้องคร่ำครวญถึงกรรมชั่วครั้งก่อนของตน

ณ ที่ใกล้กรุงสาวัตถีนี้ว่า

พหูสุ วต (๑) สนฺเตสุ เทยฺยธมฺเม อุปฏฺฐิเต

นาสกฺขิมฺหา จ อตฺตานํ ปริตฺตโสตฺถึ กาตุํ (๒) สุขาวหํ.

เมื่อพระทักขิไณยบุคคลมีอยู่มากหลาย

และเมื่อไทยธรรมก็มีอยู่

แต่พวกเราไม่อาจทำบุญซึ่งจะนำความสุขมาให้

แล้วทำตนให้มีความสวัสดี(แม้เพียง)เล็กน้อย

กึ ตโต ปาปกํ อสฺส สนฺโต (๑) ราชกุลา จุตา

อุปปนฺนา เปตวิสยํ ขุปฺปิปาสาสมปฺปิตา.

อะไรจะพึงเลวกว่ากามนั้น

อันเป็นเหตุให้พวกเราเคลื่อนจากราชสกุลแล้วไปอยู่เปตวิสัย

เพียบพร้อมไปด้วยความหิวกระหาย

สามิโน อิธ หุตฺวาน โหนฺติ อสามิโน ตหึ

ภมนฺติ (๑) ขุปฺปิปาสาย มนุสฺสา อุนฺนโตนตา.

มนุษย์ทั้งหลายในโลกนี้เคยเป็นเจ้าของในที่ใด

ย่อมไม่ได้เป็นเจ้าของในที่นั้นอีก

เป็นผู้เจริญขึ้นแล้วเสื่อมลง ย่อมหมุนไปตามความหิวกระหาย

เอวมาทีนวํ ญตฺวา อิสฺสรมทสมฺภวํ (๑)

ปหาย อิสฺสรมทํ ภเว สคฺคคโต นโร

กายสฺส เภทา สปฺปญฺโญ สคฺคํ โส อุปปชฺชตีติ.

กุมารเปตวตฺถุ ฉฏฺฐํ.

นรชนทราบถึงโทษ

ซึ่งเกิดมีด้วยอำนาจความเมาในความเป็นใหญ่อย่างนี้แล้ว

ละความเมาในความเป็นใหญ่ได้แล้ว พึงไปสวรรค์ได้

เขามีปัญญาเมื่อตายไปย่อมเข้าถึงสวรรค์

กุมารเปตวัตถุที่ ๖ จบ