๔. ภุสเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

ข้าพเจ้าปรารถนาจะอยู่บันเทิงกับท่านในสวนนันทนวัน ของท่านนี้

(นางเวมานิกเปรตกล่าวว่า)

[๔๔๕] ท่านจงทำกรรมอันจะให้ได้เสวยผลในวิมานของเรานี้ และ จิตของท่านจงน้อมมาในวิมานนี้ด้วย ท่านทำกรรมอันบันเทิงในที่นี้แล้ว จักได้อยู่ร่วมกับเราสมความประสงค์

[๔๔๖] มาณพนั้นรับคำนางเวมานิกเปรตนั้นแล้วจึงได้ทำกุศลกรรม อันจะให้ได้เสวยผลในวิมานนั้น ครั้นแล้วได้เข้าถึงความ เป็นสหายของนางเวมานิกเปรตนั้น

จบ รถการีเปตวัตถุที่ ๓

จบ ภาณวารที่ ๒

๔. ภุสเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรต ๔ ตน

(พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามบุพกรรมของเปรตทั้ง ๔ ด้วยคาถานี้ ความว่า)

{๑๑๔}[๔๔๗] ท่านทั้ง ๔ นี้ ตนหนึ่งโปรยแกลบข้าวสาลีที่ติดไฟลุกโชน ใส่ศีรษะของตน อีกตนหนึ่งทุบศีรษะของตนด้วยฆ้อน เหล็ก ส่วนตนนี้เป็นหญิงกินเนื้อหลังและเลือดของตนเอง ส่วนท่านกินคูถที่ใม่สะอาด ไม่น่าปรารถนา นี้เป็นวิบากแห่งกรรมอะไร

(หญิงเปรตผู้เคยเป็นภรรยาของพ่อค้าโกงตอบว่า)

[๔๔๘] เมื่อชาติก่อน ผู้นี้เป็นบุตรของดิฉัน ได้ตีศีรษะของฉัน ผู้เป็นมารดา ผู้นี้เป็นสามีของดิฉัน เป็นพ่อค้าโกงข้าวเปลือกปนแกลบ ผู้นี้เป็นลูกสะใภ้ของดิฉัน ลักกินเนื้อ แล้วกลับหลอกลวงด้วยมุสาวาท[๔๔๙] ดิฉันเมื่อเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ เป็นแม่เรือน ที่เป็นใหญ่กว่าทุกคนในสกุล ทั้งที่สิ่งของมีอยู่ ก็เก็บซ่อนไว้เสีย ไม่ได้ให้อะไรจากของที่มีอยู่นี้[๔๕๐] ปกปิดไว้ด้วยมุสาวาทว่า‘ไม่มีของสิ่งนี้ในเรือนของเรา ถ้าเราซ่อนของที่มีไว้ ขอคูถจงเป็นอาหารของเรา,

[๔๕๑] ด้วยวิบากแห่งกรรมและมุสาวาททั้งสองอย่างนั้นของดิฉัน ภัตแห่งข้าวสาลีอันมีกลิ่นหอมก็กลายเป็นคูถไป

[๔๕๒] ก็กรรมทั้งหลายไม่ไร้ผล กรรมนั้นย่อมไม่สาบสูญ เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงกินและดื่มแต่มูตรคูถที่มีกลิ่นเหม็น มีหนอนยั้วเยี้ย

จบ ภุสเปตวัตถุที่ ๔

๕. กุมารเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของกุมารเปรต

(เมื่อจะประกาศเนื้อความนั้น พระสังคีติกาจารย์ได้กล่าวคาถา ๗ คาถา ความว่า)

{๑๑๕}[๔๕๓] พระญาณของพระสุคตศาสดาน่าอัศจรรย์ เป็นเหตุให้พระองค์ทรงพยากรณ์ได้อย่างถูกต้องว่า‘คนพวกหนึ่ง มีบุญมาก คนพวกหนึ่งมีบุญน้อย’[๔๕๔] คฤหบคีผู้นี้เมื่อยังเป็นเด็กถูกเขาทิ้งไว่ในป่าช้า เป็นอยู่ได้ ด้วยน้ำนมจากนิ้วมือตลอดราตรี ยักษ์และภูตปีศาจหรือ สัตว์เลื้อยคลานก็ไม่เบียดเบียนเด็กผู้ได้ทำบุญไว้แล้ว[๔๕๕] แม้สุนัขทั้งหลายก็พาอันมาเลียเท้าของเด็กนี้ ฝูงกาและสุนัขจิ้งจอกก็พาอันมาวนเวียนอยู่ พวกนกก็พากัน มาคาบเอามลทินครรภ์ไปทิ้ง ส่วนพวกกาก็พาอันมานำเอาขี้ตาไปทิ้ง[๔๕๖] เด็กน้อยคนนี้ไม่มีใครจัดแจงดูแลรักษาให้ ไม่มีใคร ปรุงยาสมุนไพรหรือรมควันเมล็ดผักกาดให้ ไม่มีใครประกอบฤกษ์ยามให้ และไม่มีใครโปรยปรายข้าวเปลือกทุกอย่างให้[๔๕๗] เด็กน้อยคนนื้ถูกนำมาทิ้งไว้ในป่าช้าในราตรี ถึงความลำบากอย่างยิ่งเช่นนี้ สั่นเทาอยู่เหมือนก้อนเนยใส มี