๔. ภุสเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๔ ภูสานิ เอโก ๗ สาลึ ปุนาปโร

อยญฺจ ๘ นารี สกมํสโลหิตํ

ตฺวญฺจ คูถํ อสุจึ ๑ อกนฺตํ

ปริภุญฺชสิ กิสฺส อยํ วิปาโกติ ฯ

อยํ ปุเร มาตรํ หึสติ อยํ ปน กูฏวาณิโช

อยํ มํสานิ ขาทิตฺวา มุสาวาเทน วญฺเจติ ฯ

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

อคารินี สพฺพกุลสฺส อิสฺสรา ฯ

สนฺเตสุ ปริคูยฺหามิ มา จ กิญฺจิ อิโต อทํ

มุสาวาเทน ฉาเทมิ นตฺถิ เอตํ มม เคเห

สเจ สนฺตํ ปริคูยฺหามิ คูถํ ๒ เม โหตุ โภชนํ ฯ

ตสฺส กมฺมวิปาเกน มุสาวาทสฺส จูภยํ

สุคนฺธสาลิโน ภตฺตํ คูถํ เม ปริวตฺตติ ฯ

อวชฺชานิ ๓ จ กมฺมานิ น หิ กมฺมํ วินสฺสติ

ทุคฺคนฺธํ กิมีนํ มีฬฺหํ ภุญฺชามิ จ ปิวามิ จาติ ฯ

ภุสเปตวตฺถุ จตุตฺถํ ฯ

๑ ยุ. อุยฺยานวนฺตํ ฯ ๒ ยุ. อิจฺฉามหํ ฯ ๓ ม. นตญฺจ ฯ ยุ. นีตํ ภวตุ ฯ

๔ ม. เวทนียํ ฯ ๕ ยุ. สหเวทนียํ ฯ ๖ ม. อุปปชฺชิ โส ... ฯ ๗ ยุ. เอเก ...

ปุนาปเร ฯ ๘ ยุ. อญฺญา ฯ

ท่านทั้ง ๔ นี้ คนหนึ่งกอบเอาแกลบข้าวสาลีที่ไฟลุกโชนโปรยใส่ศีรษะของตนเอง อีกคนหนึ่งทุบศีรษะของตนด้วยฆ้อนเหล็ก ส่วนคนที่เป็นหญิงเอาเล็บจิกหลังกินเนื้อและเลือดของตนเอง ส่วนท่านกินคูถอันเป็นของไม่สะอาดไม่น่าปรารถนา นี้เป็นวิบากแห่งกรรมอะไร?

ภรรยาของพ่อค้าโกงตอบว่า

เมื่อชาติก่อน ผู้นี้เป็นบุตรของดิฉัน ได้ตีศีรษะของฉันผู้เป็นมารดาผู้นี้เป็นสามีของดิฉัน เป็นพ่อค้าโกงข้าวเปลือกปนแกลบ ผู้นี้เป็นลูกสะใภ้ของดิฉัน ลักกินเนื้อแล้วกลับหลอกลวงด้วยมุสาวาท ดิฉันเมื่อเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในมนุษยโลก เป็นหญิงแม่เรือน เป็นใหญ่กว่าสกุลทั้งปวง เมื่อสิ่งของมีอยู่ เหล่ายาจกขอแล้ว เก็บซ่อนไว้เสีย ไม่ได้ให้อะไรจากของที่มีอยู่ ปกปิดไว้ด้วยมุสาวาทว่า ของนี้ไม่มีในเรือนของเราถ้าเราปกปิดของที่มีไว้ ขอคูถจงเป็นอาหารของเรา ภัตแห่งข้าวสาลีอันมีกลิ่นหอม ย่อมกลับกลายเป็นคูถเพราะวิบากแห่งกรรม คือ มุสาวาทของดิฉัน ก็กรรมทั้งหลายไม่ไร้ผล กรรมนั้นย่อมไม่สาบสูญ เพราะ

ฉะนั้นดิฉันจึงกินและดื่มแต่มูตรคูถอันมีกลิ่นเหม็น มีหนอน.

จบ ภุสเปตวัตถุที่ ๔.