๔. ภุสเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

ภุสานิ เอโก สาลึ ปุนาปโร

อยญฺจ นารี สกมํสโลหิตํ

ตุวญฺจ คูถํ อสุจึ อกนฺตํ (๑)

ปริภุญฺชสิ กิสฺส อยํ วิปาโกติ.

ท่านทั้ง ๔ ตนนี้

ตนหนึ่งกอบเอาแกลบข้าวสาลีที่ไฟกำลังลุกโชน

โปรยใส่ศีรษะของตนเอง

อีกตนหนึ่งเอาฆ้อนเหล็กทุบศีรษะตนเองจนศีรษะแตก

ส่วนตนนี้เป็นหญิงกินเนื้อส่วนหลังและโลหิตของตนเอง

ส่วนท่านกินคูถซึ่งเป็นของไม่สะอาด ไม่น่าปรารถนา

นี้เป็นผลกรรมอะไร

(นางเปรตซึ่งอดีตเคยเป็นภรรยาพ่อค้าโกงตอบว่า)

อยํ ปุเร มาตรํ หึสติ อยํ ปน กูฏวาณิโช

อยํ มํสานิ ขาทิตฺวา มุสาวาเทน วญฺเจติ.

เมื่อก่อน ผู้นี้ทำร้ายมารดา

ส่วนผู้นี้เป็นพ่อค้าโกง

ผู้นี้กินเนื้อแล้วแก้ตัวด้วยการกล่าวเท็จ

อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา

อคารินี สพฺพกุลสฺส อิสฺสรา

สนฺเตสุ ปริคุหามิ มา จ กิญฺจิ อิโต อทํ.

ครั้งที่ดิฉันเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

เป็นหญิงแม่เรือน ใหญ่กว่าทุกคนในสกุล

เมื่อสิ่งของที่ชนเหล่าอื่นขอได้ยังมีอยู่ก็เก็บซ่อนเสีย

(โดยคิดว่า) เราจะไม่ให้อะไร ๆ จากของที่มีอยู่นี้

มุสาวาเทน ฉาเทมิ นตฺถิ เอตํ มม เคเห

สเจ สนฺตํ นิคุหามิ (๑) คูถํ (๒) เม โหตุ โภชนํ.

ปกปิดไว้ด้วยการกล่าวเท็จว่า ในเรือนของเราไม่มีสิ่งนี้

ถ้าเราปกปิดของที่มีไว้ ขอคูถจงเป็นอาหารของเรา

ตสฺส กมฺมวิปาเกน มุสาวาทสฺส จูภยํ

สุคนฺธํ สาลิโน ภตฺตํ คูถํ เม ปริวตฺตติ.

เพราะวิบากทั้งสอง คือ วิบากแห่งการกระทำนั้นด้วย

วิบากแห่งการกล่าวเท็จด้วย

ภัตข้าวสาลีที่มีกลิ่นหอมจึงกลับกลายเป็นคูถสำหรับดิฉัน

อวญฺฌานิ จ กมฺมานิ น หิ กมฺมํ วินสฺสติ

ทุคฺคนฺธํ กิมีนํ (๑) มีฬฺหํ ภุญฺชามิ จ ปิวามิ จาติ

ภุสเปตวตฺถุ จตุตฺถํ.

อนึ่งกรรมทั้งหลายไม่ไร้ผล

เพราะกรรมย่อมไม่สูญหาย

ฉะนั้น ดิฉันจึงต้องทั้งกินทั้งดื่มคูถ

ซึ่งมีกลิ่นเหม็น มีหนอน

ภุสเปตวัตถุที่ ๔ จบ