๕. กุมารเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๕ อจฺเฉรรูปํ สุคตสฺส ญาณํ

สตฺถา ยถา ปุคฺคลํ พฺยากาสิ

อุสฺสนฺนปุญฺญาปิ ภวนฺติ เหเก

ปริตฺตปุญฺญาปิ ภวนฺติ เหเก ฯ

อยํ กุมาโร สีวถิกาย ฉฑฺฑิโต

องฺคุฏฺฐเสฺนเหน ยาเปสิ รตฺตึ ฯ

น ยกฺขภูตา น สิริสปา ๑ วา

วิเหฐเยยฺยุํ กตปุญฺญกุมารํ

สุนขาปิ อิมสฺส ปลิหึสุ ปาเท

ธงฺกา สิงฺคาลา ปริวตฺตยนฺติ ฯ

คพฺภาสยํ ปกฺขิคณา หรนฺติ

กากา ปน อกฺขิมลํ หรนฺติ

น อิมสฺส รกฺขํ วิทหึสุ เกจิ

น โอสถํ สาสปธูปนํ วา ฯ

นกฺขตฺตโยคํ ปน ๒ อุคฺคเหสุํ

น สพฺพธญฺญานิปิ อากิรึสุ

เอตาทิสํ อุตฺตมกิจฺฉปตฺตํ

รตฺตาภตํ สีวถิกาย ฉฑฺฑิตํ ฯ

นวนีตปิณฺฑํ ๓ วิย เวธมานํ

สสํสยํ ชีวิตสาวเสสํ

ตมทฺทส เทวมนุสฺสปูชิโต

ทิสฺวา ปน ๔ พฺยากริ ภูริปญฺโญ

อยํ กุมาโร นครสฺสิมสฺส

อคฺคกุลิโก ภวิสฺสติ โภควา ๕ จ

กิสฺส วตํ กึ ปน พฺรหฺมจริยํ

กิสฺส สุจิณฺณสฺส อยํ วิปาโก

เอตาทิสํ พฺยสนํ ปาปุณิตฺวา

ตํ ตาทิสํ ปจฺจนุโภสฺสติทฺธินฺติ ฯ

พุทฺธปฺปมุขสฺส ภิกฺขุสงฺฆสฺส

ปูชํ อกาสิ ชนตา อุฬารํ

ตตฺรสฺส จิตฺตสฺส อหุ อญฺญถตฺตํ

วาจํ อภาสิ ผรุสํ อสพฺภํ

โส ตํ วิตกฺกํ ปฏิวิโนทยิตฺวา

ปีติปสาทํ ปฏิลทฺธา ปจฺฉา

ตถาคตํ เชตวเน วสนฺตํ

ยาคุยา อุปฏฺฐาสิ โส ๑ สตฺตรตฺตํ ฯ

ตสฺส วตํ ตํ ปน พฺรหฺมจริยํ

ตสฺส สุจิณฺณสฺส อยํ วิปาโก

เอตาทิสํ พฺยสนํ ปาปุณิตฺวา

ตํ ตาทิสํ ปจฺจนุโภสฺสติทฺธึ ฯ

ฐตฺวาน โส วสฺสสตํ อิเธว

สพฺเพหิ กาเมหิ สมงฺคิภูโต

กายสฺส เภทา อภิสมฺปรายํ

สหพฺยตํ คจฺฉติ วาสวสฺสาติ ๒ ฯ

กุมารเปตวตฺถุ ปญฺจมํ ฯ

๑ ยุ. อสุจิอกนฺติกํ ฯ ๒ ม. ยุ. คูโถ ฯ ๓ ยุ. อวญฺฌานิ ฯ

๑ ยุ. สิรึสปา ฯ ม. สรีสปา ฯ ๒ ยุ. ปิ น ฯ ๓ ม. โนนีตปิณฺฑํว ปเวธมานํ ฯ

ยุ. โนนีตปิณฺฑํ ฯ ๔ ยุ. ว ตํ ฯ ๕ ม. โภคโต ฯ

๑ ม. อยํ ปาโฐ นตฺถิ ฯ

พระญาณของพระสุคตศาสดาน่าอัศจรรย์ เป็นเหตุให้พระองค์ทรงพยากรณ์บุคคลว่า บุคคลบางคนมีบุญมาก บางคนมีบุญน้อย ได้ถูกต้องคฤหบดีผู้นี้เมื่อยังเป็นเด็ก ถูกเขาทิ้งไว้ในป่าช้า เป็นอยู่ได้ด้วยน้ำนมจากนิ้วมือตลอดราตรี ยักษ์และภูตปีศาจ หรืองูเล็กงูใหญ่ ก็ไม่เบียดเบียนเด็กผู้มีบุญอันได้ทำไว้แล้ว แม้สุนัขทั้งหลายก็พากันมาเลียเท้าทั้งสองของเด็กนี้ ฝูงกาและสุนัขจิ้งจอก ก็พากันมาเดินเวียนรักษาฝูงนกก็พากันมาคาบเอามลทินครรภ์ไปทิ้ง ส่วนฝูงกาพากันมานำเอาขี้ตาไปทิ้ง มนุษย์และอมนุษย์ไรๆ มิได้จัดแจงรักษาเด็กนี้ หรือใครๆ ที่จะทำเมล็ดพรรณผักกาดให้เป็นยามิได้มี และไม่ได้ถือเอาการประกอบฤกษ์ยามทั้งไม่ได้เรี่ยรายซึ่งข้าวเปลือกทั้งปวง พระผู้มีพระภาคผู้อันเทวดาและมนุษย์บูชาแล้ว มีพระปัญญากว้างขวาง ได้ทอดพระเนตรเห็นเด็กอันบุคคลนำมาทิ้งไว้ในป่าช้าในราตรี ผู้ถึงแล้วซึ่งความทุกข์อย่างยิ่งเช่นนี้ เหมือนก้อนแห่งเนยใสหวั่นไหวอยู่ มีความสงสัยว่ารอดหรือไม่รอดหนอ เหลืออยู่แต่สักว่าชีวิต ครั้นแล้วได้ทรงพยากรณ์ว่า เด็กคนนี้จัก

เป็นผู้มีตระกูลสูง มีโภคสมบัติในพระนครนี้.

พวกอุบาสกผู้ยืนอยู่ในที่ใกล้พระศาสดาทูลถามว่า

อะไรเป็นวัตรเป็นพรหมจรรย์ของเขา นี้เป็นวิบากแห่งวัตรหรือพรหมจรรย์ที่เขาประพฤติแล้วเช่นไร เขาถึงความพินาศเช่นนี้แล้ว

จักเสวยความสำเร็จเช่นนั้น เพราะกรรมอะไร?

พระผู้มีพระภาคทรงพยากรณ์ว่า

เมื่อก่อน มหาชนทำการบูชาอย่างโอฬารแก่ภิกษุสงฆ์ผู้มีพระพุทธเจ้าเป็นเป็นประธาน เด็กนั้นมิได้มีจิตเอื้อเฟื้อในการบูชา ได้กล่าววาจาหยาบคายอันมิใช่สัตบุรุษ ภายหลังเด็กนั้นถามมารดาตักเตือนให้กลับความวิตกอันลามกนั้นแล้ว กลับได้ปีติและความเลื่อมใส ได้บำรุงพระตถาคตซึ่งประทับอยู่ ณ วิหารเชตวัน ด้วยข้าวยาคู ๗ วัน ข้อนั้นเป็นวัตรเป็นพรหมจรรย์ของเขา นี้เป็นวิบากแห่งวัตรและพรหมจรรย์ที่เขาประพฤติแล้วนั้น เขาถึงความพินาศเช่นนั้นแล้ว จักได้ความสำเร็จเช่นนั้น เขาตั้งอยู่ในมนุษย์โลกนี้สิ้นร้อยปี เป็นผู้พรั่งพร้อมด้วยกามคุณทั้งปวงเมื่อตายไปจักเข้าถึงความเป็นสหายแห่งท้าววาสวะ ในสัมปรายภพ.

จบ กุมารเปตวัตถุที่ ๕.