๕. กุมารเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๕. กุมารเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของกุมารเปรต

(เมื่อจะประกาศเนื้อความนั้น พระสังคีติกาจารย์ได้กล่าวคาถา ๗ คาถา ความว่า)

{๑๑๕}[๔๕๓] พระญาณของพระสุคตศาสดาน่าอัศจรรย์ เป็นเหตุให้พระองค์ทรงพยากรณ์ได้อย่างถูกต้องว่า‘คนพวกหนึ่ง มีบุญมาก คนพวกหนึ่งมีบุญน้อย’[๔๕๔] คฤหบคีผู้นี้เมื่อยังเป็นเด็กถูกเขาทิ้งไว่ในป่าช้า เป็นอยู่ได้ ด้วยน้ำนมจากนิ้วมือตลอดราตรี ยักษ์และภูตปีศาจหรือ สัตว์เลื้อยคลานก็ไม่เบียดเบียนเด็กผู้ได้ทำบุญไว้แล้ว[๔๕๕] แม้สุนัขทั้งหลายก็พาอันมาเลียเท้าของเด็กนี้ ฝูงกาและสุนัขจิ้งจอกก็พาอันมาวนเวียนอยู่ พวกนกก็พากัน มาคาบเอามลทินครรภ์ไปทิ้ง ส่วนพวกกาก็พาอันมานำเอาขี้ตาไปทิ้ง[๔๕๖] เด็กน้อยคนนี้ไม่มีใครจัดแจงดูแลรักษาให้ ไม่มีใคร ปรุงยาสมุนไพรหรือรมควันเมล็ดผักกาดให้ ไม่มีใครประกอบฤกษ์ยามให้ และไม่มีใครโปรยปรายข้าวเปลือกทุกอย่างให้[๔๕๗] เด็กน้อยคนนื้ถูกนำมาทิ้งไว้ในป่าช้าในราตรี ถึงความลำบากอย่างยิ่งเช่นนี้ สั่นเทาอยู่เหมือนก้อนเนยใส มี

แต่ความสงสัยว่าจะรอดหรือไม่รอด เหลืออยู่แต่ชีวิต ท่านั้น

[๔๕๘] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้อันเทวดาและมนุษย์บูชาแล้ว มีพระปัญญากว้างขวาง ได้ทอดพระเนตรเห็นเด็กนั้นแล้ว ได้ทรงพยากรณ์ว่า ‘เด็กคนนี้จักเป็นผู้มีตระกูลที่เลิศ มี โภคสมบัติในพระนครนี้,(พวกอุบาสกผู้ยืนอยู่ใกล้ ๆ พระศาสดาได้ทูลถามว่า)

[๔๕๙] อะไรเป็นวัตรเป็นพรหมจรรย์ของเขา นี้เป็นวิบากแห่งวัตรหรือพรหมจรรย์ที่เขาประพฤติมาแล้วเช่นไร เขาถึง ความพินาศเช่นนี้แล้วยังจักได้เสวยความสำเร็จเช่นนั้น เพราะกรรมอะไร(พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพยากรณ์ว่า)

[๔๖๐]เมื่อชาติก่อน ฝูงชนได้ท่าการบูชาแก่ภิกษุสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประธานกันอย่างโอฬาร เด็กนั้นมิได้มีจิตเอื้อเฟื้อในการบูชา ได้กล่าววาจาหยาบคายซึ่งไม่เหมาะที่จะพูดในหมู่คนดี[๔๖๑] ภายหลังเด็กนั้นบรรเทาความคิดชั่วนั้นเสียได้ กลับมาได้ปีติและความเลื่อมใส ได้บำรุงตถาคตซึ่งอยู่ที่พระวิหารเชตวันด้วยข้าวต้มเป็นเวลา ๗ วัน[๔๖๒] ข้อนั้นเป็นวัตรเป็นพรหมจรรย์ของเขา นี้เป็นวิบากแห่งวัตรและพรหมจรรย์ที่เขาประพฤติแล้ว เขาจึงถึงความพินาศเช่นนั้นแล้ว จักได้ความสำเร็จเช่นนั้น

[๔๖๓] เขาอยู่ในมนุษยโลกนี้ ๑๐๐ ปี เป็นผู้พรั่งพร้อมด้วยกามคุณทั้งปวง ตายไปแล้วจักเข้าถึงความเป็นสหายแห่งท้าววาสวะในสัมปรายภพ

จบ กุมารเปตวัตถุที่ ๕

๖. เสรินีเปติวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเสรินีเปรต

(อุบาสกคนหนึ่งถามนางเปรตเสรินีว่า)

{๑๑๖}[๔๖๔] ท่านเป็นผู้เปลือยกาย มีรูปพรรณเลวทราม ซูบผอม มีตัวสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น ดูก่อนแม่นางผู้ซูบผอมมีแต่ซี่โครง ท่านเป็นใครเล่ามายืนอยู่ในที่นี้(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๔๖๕] ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรมไว้ จึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก

(อุบาสกถามว่า)

[๔๖๖] เมื่อก่อน ท่านทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือ ท่านต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลกเพราะวิบากแห่งกรรมอะไร