๓. รถการีเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๓. รถการีเปตวัตถุ

ว่าด้วยผลกรรมทำให้ได้อยู่ร่วมกับนางเวมานิกเปรต

(มาณพคนหนึ่งถามนางเวมานิกเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๑๓}[๔๓๙] ดูก่อนแม่เทวีผู้มีอานุภาพมาก ท่านขึ้นสู่วิมานซึ่งมีเสาเป็นแก้วไพฑูรย์ งามผุดผ่อง วิจิตรด้วยจิตรกรรมแบบต่าง ๆ อยู่ในวิมานนั้น เหมือนดวงจันทร์ในวันเพ็ญงาม โชติช่วงอยู่บนท้องฟ้าฉะนั้น[๔๔๐] อนึ่งเล่า วรรณะของท่านผุดผ่องดังทอง ยอดเยี่ยม น่าดู น่าชมยิ่งนัก ท่านนั่งอยู่คนเดียวบนบัลลังก์อันประเสริฐ หาที่เปรียบมิได้ สามีของท่านไม่มีหรือ[๔๔๑] ก็สระโบกขรณีของท่านเหล่านี้ โดยรอบมีดอกไม้ชนิดต่าง ๆ มากมาย มีบัวขาวมาก ลาดด้วยทรายทองโดยรอบ ในสระโบกขรณีนั้นไม่มีเปือกตมและจอกแหนเลย[๔๔๒] หงส์เหล่านี้เล่าก็น่าดูน่าชม น่ารื่นรมย์ใจ ว่ายวนเวียน อยู่ในนํ้าตลอดเวลา หงส์ทั้งปวงนั้นมาชุมนุมอันส่งเสียงร้องไพเราะ ถี่กระชั้นดุจเสียงกลอง[๔๔๓] ท่านผู้มียศ รุ่งเรืองด้วยเทวฤทธิ์ ลงนั่งอยู่ในเรือ ดูก่อนแม่นางผู้มีขนตายาวงอน หน้าตายิ้มแย้ม พูดจาน่ารัก งามไปทั่วสรรพางค์ ท่านรุ่งเรืองยิ่งนัก[๔๔๔] วิมานของท่านนี้ปราศจากละอองธุลี ตั้งอยู่บนภูมิภาค ที่ราบเรียบ มีสวนป่าทำให้เกิดความยินดีและความ เพลิดเพลินเจริญใจ ดูก่อนแม่เทพนารีผู้มองลูไม่ด้อยเลย

ข้าพเจ้าปรารถนาจะอยู่บันเทิงกับท่านในสวนนันทนวัน ของท่านนี้

(นางเวมานิกเปรตกล่าวว่า)

[๔๔๕] ท่านจงทำกรรมอันจะให้ได้เสวยผลในวิมานของเรานี้ และ จิตของท่านจงน้อมมาในวิมานนี้ด้วย ท่านทำกรรมอันบันเทิงในที่นี้แล้ว จักได้อยู่ร่วมกับเราสมความประสงค์

[๔๔๖] มาณพนั้นรับคำนางเวมานิกเปรตนั้นแล้วจึงได้ทำกุศลกรรม อันจะให้ได้เสวยผลในวิมานนั้น ครั้นแล้วได้เข้าถึงความ เป็นสหายของนางเวมานิกเปรตนั้น

จบ รถการีเปตวัตถุที่ ๓

จบ ภาณวารที่ ๒

๔. ภุสเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรต ๔ ตน

(พระมหาโมคคัลลานเถระได้ถามบุพกรรมของเปรตทั้ง ๔ ด้วยคาถานี้ ความว่า)

{๑๑๔}[๔๔๗] ท่านทั้ง ๔ นี้ ตนหนึ่งโปรยแกลบข้าวสาลีที่ติดไฟลุกโชน ใส่ศีรษะของตน อีกตนหนึ่งทุบศีรษะของตนด้วยฆ้อน เหล็ก ส่วนตนนี้เป็นหญิงกินเนื้อหลังและเลือดของตนเอง ส่วนท่านกินคูถที่ใม่สะอาด ไม่น่าปรารถนา นี้เป็นวิบากแห่งกรรมอะไร