๔. อุปัสสยทายกวิมาน ที่ ๑ เล่ม ๒๖

จนฺโท ยถา วิคฺคตวลาหเก นเภ

โอภาสยํ ติฏฺฐติ อนฺตลิกฺเข

ตถูปมํ ตุยฺหมิทํ วิมานํ

โอภาสยํ ติฏฺฐติ อนฺตลิกฺเข.

ดวงจันทร์ปราศจากเมฆหมอกส่องแสงสว่างอยู่ในนภากาศฉันใด

วิมานของท่านนี้ก็มีอุปมาฉันนั้น ส่องแสงสว่างไสวอยู่ในอากาศ

เทวิทฺธิปตฺโตสิ มหานุภาโว

มนุสฺสภูโต กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาโว

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ท่านได้บรรลุเทวฤทธิ์ มีอานุภาพมาก

เมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

โส เทวปุตฺโต อตฺตมโน โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิโต

ฯเปฯ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.

เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

อหญฺจ ภริยา จ มนุสฺสโลเก

อุปสฺสยํ อรหโต อทมฺห

อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺตา

สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทมฺห.

ข้าพเจ้าและภรรรยาเมื่อยังครองเรือนอยู่ในมนุษยโลก

ได้ถวายที่อยู่แด่พระอรหันต์ มีจิตเลื่อมใส

ได้ถวายข้าวและน้ำเป็นทานอย่างไพบูลย์โดยเคารพ

เตน เมตาทิโส วณฺโณ ฯเปฯ

วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตีติ.

ปฐมอุปสฺสยทายกวิมานํ จตุตฺถํ.

[๑๐๗๓-๑๐๗๔] เพราะบุญนั้น ข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

ปฐมอุปัสสยทายกวิมานที่ ๔ จบ