๙. กูฏวินิจฉยกเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๙ มาลี กิรีฏี ๑ กายูรี คตฺตา เต จนฺทนุสฺสทา

ปสนฺนมุขวณฺโณสิ สุริยวณฺโณว โสภสิ ฯ

อมานุสา ปริสชฺชา เย เต เม ปริวาริกา

ทส กญฺญาสหสฺสานิ ยา เตมา ปริจาริกา ฯ

ตา กมฺพุกายูรธรา กญฺจนเจลภูสิตา

มหานุภาโวสิ ตุวํ โลมหํสนรูปวา ฯ

ปิฏฺฐิมํสานิ อตฺตโน สามํ อุกฺกจฺจ ๒ ขาทสิ

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน ปิฏฺฐิมํสานิ อตฺตโน

สามํ อุกฺกจฺจ ๒ ขาทสิ ฯ

อตฺตโนหํ อนตฺถาย ชีวโลเก อจริสฺสํ

เปสุญฺญมุสาวาเทน นิกติวญฺจนาย จ ฯ

ตตฺถาหํ ปริสํ คนฺตฺวา สจฺจกาเล อุปฏฺฐิเต

อตฺถํ ธมฺมํ นิรกตฺวา ๑ อธมฺมมนุวตฺติสฺสํ ๒ ฯ

เอวํ โส ขาทตตฺตานํ โย โหติ ปิฏฺฐิมํสิโก

ยถาหํ อชฺช ขาทามิ ปิฏฺฐิมํสานิ อตฺตโน ฯ

ตยิทํ ตยา นารท สามํ ทิฏฺฐํ

อนุกมฺปกา เย กุสลา วเทยฺยุํ

มา เปสุณํ มา จ มุสา ภณิ

มา โขสิ ปิฏฺฐิมํสิโก ตุวนฺติ ฯ

กูฏวินิจฺฉยกเปตวตฺถุ ๓ นวมํ ฯ

๑ ม. กิริฏี ฯ ๒ ยุ. อุกฺกนฺตฺวา ฯ

ตัวท่านทัดทรงดอกไม้ ใส่ชฎา สวมกำไลทอง ลูบไล้ด้วยจุรณจันทร์มีสีหน้าผ่องใส งดงามดุจสีพระอาทิตย์อุทัยขึ้นมาบนอากาศ มีนางฟ้าหมื่นหนึ่งเป็นบริวารบำรุงบำเรอท่าน นางฟ้าเหล่านั้นล้วนสวมกำไลทองนุ่งห่มผ้าอันขลิบด้วยทองคำ ท่านเป็นผู้มีอานุภาพมาก มีรูปเป็นที่ให้เกิดขนชูชันแก่ผู้พบเห็น แต่ท่านจิกเนื้อที่หลังของตนกินเป็นอาหารท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ หรือเพราะวิบากแห่งกรรม

อะไร ท่านจึงจิกเนื้อหลังของตนเองกินเป็นอาหาร?

เปรตนั้นตอบว่า

กระผมได้ประพฤติทุจริตด้วยการส่อเสียด พูดเท็จและหลอกลวง เพื่อความฉิบหายแก่ตนในมนุษยโลก กระผมไปแล้วสู่บริษัทในมนุษยโลกนั้นเมื่อเวลาควรจะพูดความจริงปรากฏแล้ว ละเหตุละผลเสีย ประพฤติคล้อยตามอธรรม ผู้ใดประพฤติทุจริตมีคำส่อเสียดเป็นต้น ผู้นั้นต้องจิกเนื้อหลังของตนกิน เหมือนกระผมจิกเนื้อหลังของตนกินในวันนี้ฉะนั้น ข้าแต่พระนารทะ ทุกข์ที่กระผมได้รับอยู่นี้ท่านได้เห็นเองแล้ว ชนใดเป็นคนฉลาด มีความอนุเคราะห์ ชนเหล่านั้นพึงกล่าวตักเตือนว่า ท่านอย่าพูดส่อเสียด อย่าพูดเท็จ อย่าเป็นผู้มีเนื้อหลัง

ของตนเป็นอาหารเลย.

จบ กูฏวินิจฉยกเปตวัตถุที่ ๙.