๙. กูฏวินิจฉยกเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

มาลี กิริฏี กายูรี คตฺตา เต จนฺทนุสฺสทา

ปสนฺนมุขวณฺโณสิ สุริยวณฺโณว โสภสิ.

ตัวท่านทัดทรงดอกไม้ ใส่ชฎา สวมกำไลทอง

ลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์

ท่านมีสีหน้าผ่องใส งดงาม ดุจแสงดวงอาทิตย์อ่อน ๆ

อมานุสา ปาริสชฺชา เย เตเม ปริจารกา

ทส กญฺญาสหสฺสานิ ยา เตมา ปริจาริกา

ตา กมฺพุกายูรธรา กญฺจนเจลภูสิตา.

ท่านมีเทพบุตรและเทพธิดา พวกละ ๑๐,๐๐๐ สวมกำไลทอง

นุ่งห่มผ้าขลิบด้วยทอง พวกละ ๑๐,๐๐๐ คอยบำรุงบำเรอ

มหานุภาโวสิ ตุวํ โลมหํสนรูปวา

ปิฏฺฐิมํสานิ อตฺตโน สามํ อุกฺกจฺจ ขาทสิ.

ท่านมีอานุภาพมาก มีรูปชวนให้เกิดขนลุกแก่ผู้พบเห็น

แต่ท่านจิกเนื้อหลังของตนเองกินเป็นอาหาร

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกุฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน ปิฏฺฐิมํสานิ อตฺตโน

สามํ อุกฺกจฺจ ขาทสีติ.

เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร ท่านจึงจิกเนื้อหลังของตนเองกินเป็นอาหาร

(เปรตนั้นตอบว่า)

อตฺตโนหํ อนตฺถาย ชีวโลเก อจริสฺสํ (๑)

เปสุญฺญมุสาวาเทน นิกติวญฺจนาย จ.

ข้าพเจ้าได้ประพฤติทุจริตด้วยการพูดส่อเสียด พูดเท็จ และ

ด้วยการอำพรางหลอกลวงเพื่อความฉิบหายแก่ตนเองในมนุษยโลก

ตตฺถาหํ ปริสํ คนฺตฺวา สจฺจกาเล อุปฏฺฐิเต

อตฺถํ ธมฺมํ นิรกตฺวา (๑) อธมฺมมนุวตฺติสฺสํ.

ในมนุษยโลกนั้น ข้าพเจ้าไปยังชุมชนแล้ว

เมื่อถึงเวลาที่จะพูดความจริง ละเหตุผลเสีย

ประพฤติคล้อยตามอธรรม

เอวํ โส ขาทตตฺตานํ โย โหติ ปิฏฺฐิมํสิโก

ยถาหํ อชฺช ขาทามิ ปิฏฺฐิมํสานิ อตฺตโน.

ผู้ประพฤติทุจริตมีพูดส่อเสียดเป็นต้น ย่อมจิกเนื้อหลังตนเองกิน

เหมือนข้าพเจ้าจิกเนื้อหลังตนเองกินอยู่ในวันนี้

ตยิทํ ตยา นารท สามํ ทิฏฺฐํ

อนุกมฺปกา เย กุสลา วเทยฺยุํ

มา เปสุณํ มา จ มุสา อภาณิ

มา โขสิ ปิฏฺฐิมํสิโก ตุวนฺติ.

กูฏวินิจฺฉยิกเปตวตฺถุ นวมํ.

ข้าแต่พระนารทะ ทุกข์ที่ข้าพเจ้าได้รับอยู่นี้ ท่านได้เห็นเองแล้ว

เหล่าชนผู้ฉลาด มีความอนุเคราะห์ พึงกล่าวสอนว่า

ท่านอย่าได้พูดส่อเสียด และอย่าได้พูดเท็จ

อย่าได้กินเนื้อหลังของตนเป็นอาหารเลย

กูฏวินิจฉยิกเปตวัตถุที่ ๙ จบ