๓. รถการีเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๓ เวฬุริยตฺถมฺภํ รุจิรํ ปภสฺสรํ

วิมานมารุยฺห อเนกจิตฺตํ

ตตฺถจฺฉสิ เทวิ มหานุภาเว

ปถทฺธนิ ปณฺณรเสว จนฺโท ฯ

วณฺโณ จ เต กนกสฺส สนฺนิโภ

อุตฺตมรูโป ๑ ภุสทสฺสเนยฺโย

ปลฺลงฺกเสฏฺเฐ อตุเล นิสินฺนา

เอกา ตุวํ นตฺถิ ตุยฺหํ สามิโก ฯ

อิมา จ เต โปกฺขรญฺญา สมนฺตโต ๒

ปหูตมาสา ๓ พหุปุณฺฑรีกา

โสวณฺณจุณฺเณหิ สมนฺตโมตตา ๔

น ตตฺถ ปงฺโก ปณฺณโก ๕ จ วิชฺชติ ฯ

หํสาปิเม ทสฺสนียา มโนรมา

อุทกสฺมึ อนุปริยนฺติ สพฺพทา

สมยฺย วคฺคูปนทนฺติ สพฺเพ

พินฺทุสฺสรา ๖ ทุนฺทุภีนํ ว โฆโส ฯ

ททฺทลฺลมานา ยสสา ยสสฺสินี

นาวาย จ ตฺวํ อวลมฺพ ติฏฺฐสิ

อาฬารปเมฺห หสิเต ปิยํวเท

สพฺพงฺคกลฺยาณิ ภุสํ วิโรจสิ ฯ

อิทํ วิมานํ วิรชํ สเมฏฺฐิตํ

อุยฺยานวนํ ๑ รตินนฺทวฑฺฒนํ

อิจฺฉามิ เต ๒ นาริ อโนมทสฺสเน

ตยา สห นนฺทเน อิธ โมทิตุนฺติ ฯ

กโรหิ กมฺมํ อิธ เวทนียํ

จิตฺตญฺจ เต อิธ นิตญฺจ ๓ โหตุ

กตฺวาน กมฺมํ อิธ โมทนียํ ๔

เอวํ มมํ ลจฺฉสิ กามกามินินฺติ ฯ

สาธูติ โส ตสฺสา ปฏิสุณิตฺวา

อกาสิ กมฺมํ ตหึ ๕ เวทนียํ

กตฺวาน กมฺมํ ตหึ เวทนียํ

อุปฺปชฺชิ ๖ มาณโว ตสฺสา สหพฺยตนฺติ ฯ

รถการีเปตวตฺถุ ตติยํ ฯ

ภาณวารํ ทุติยํ ฯ

๑ ยุ. อุคฺคตรูโป ฯ ม. อุตฺตตฺต รูโป ฯ ๒ ม. โปกฺขรณี สมนฺตา ฯ ยุ. สมงฺคโต ฯ

๓ ม. ปหูตมลฺยา ฯ ๔ ม. สมนฺตโมตฺถตา ฯ ยุ. สุวณฺณจุณฺเณหิ สมงฺคโมตกา ฯ

๕ ยุ. ปลาโก ฯ ๖ ยุ. วินฺทุสฺสรา ฯ

ดูกรนางเทวีผู้มีอานุภาพมาก ท่านขึ้นสู่วิมานมีเสาเป็นวิการแก้วไพฑูรย์งามผุดผ่อง มีรูปภาพอันวิจิตรต่างๆ อยู่ในวิมานนั้น ดุจพระจันทร์ในวันเพ็ญ งามโชติช่วงในท้องฟ้า ฉะนั้น อนึ่ง รัศมีของท่านมีสีดังทองคำ ท่านมีรูปร่างอันอุดมน่าดูน่าชมยิ่งนัก นั่งอยู่แต่ผู้เดียวบนบัลลังก์อันประเสริฐมีค่ามาก สามีของท่านไม่มีหรือ ก็สระโบกขรณีของท่านเหล่านี้มีอยู่โดยรอบ มีกอบัวต่างๆ เป็นอันมาก มีบัวขาวมาก เกลื่อนกล่นด้วยทรายทองโดยรอบ ในสระโบกขรณีนั้น หาเปือกตมและจอกแหนมิได้ มีหงส์น่าดูน่าชมน่ารื่นรมย์ใจเที่ยวเลาะเวียนไปในน้ำทุกเมื่อ หงส์ทั้งปวงนั้นมีเสียงไพเราะพากันมาประชุมร่ำร้องอยู่ เสียงร่ำร้องแห่งหงส์ในสระโบกขรณีของท่าน มิได้ขาดเสียง ดุจเสียงกลอง ท่านมียศงามรุ่งเรือง ลงนั่งอยู่ในเรือ ท่านมีคิ้วโก่งดำดี มีหน้ายิ้มแย้มพูดจาน่ารักใคร่ มีอวัยวะทั้งปวงงามรุ่งเรืองยิ่งนัก วิมานของท่านนี้ปราศจากละอองธุลี ตั้งอยู่ที่ภาคพื้นอันราบเรียบ มีสวนนันทวันอันให้เกิดความยินดีเพลิดเพลินเจริญใจ ดูกรนารีผู้มีรูปร่างน่าดูน่าชมเราปรารถนาเพื่อจะอยู่บันเทิงกับท่านในสวนนันทวันของท่านนี้.

นางเวมานิกาเปรตกล่าวว่า

ท่านจงทำกรรมอันจะให้ท่านได้เสวยผลในวิมานของเรานี้ และจิตของท่านจงน้อมมาในวิมานนี้ด้วย ท่านทำกรรมอันบันเทิงในที่นี้แล้วจักได้อยู่รวมกับเราสมความประสงค์ มาณพนั้นรับคำนางเวมานิกเปรตนั้นแล้วจึงได้ทำกรรมอันเป็นกุศล อันส่งผลให้เกิดในวิมานนั้น ครั้นแล้วได้

เข้าถึงความเป็นสหายของนางเวมานิกเปรตนั้น.

จบ รถการีเปตวัตถุที่ ๓.

จบ ภาณวารที่ ๒.