๑๐. ธาตุวิวัณณเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๐ อนฺตลิกฺขสฺมึ ติฏฺฐนฺโต ทุคฺคนฺโธ ปูติ วายสิ

มุขญฺจ เต กิมิโย ปูติคนฺธํ ขาทนฺติ กึ กมฺมมกาสิ ปุพฺเพ ฯ

ตโต สตฺถํ คเหตฺวาน โอกฺกนฺตนฺติ ๔ ปุนปฺปุนํ

ขาเรน ปริปฺโผสิตฺวา โอกฺกนฺตนฺติ ปุนปฺปุนํ ฯ

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน อิทํ ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ ฯ

อหํ ราชคเห รมฺเม รมณีเย คิริพฺพเช

อิสฺสโร ธนธญฺญสฺส สุปหูตสฺส มาริส ฯ

ตสฺสายํ เม ภริยา จ ธีตา จ สุณิสา จ เม

ตมาลํ อุปฺปลญฺจาปิ ปจฺจคฺฆญฺจ วิเลปนํ

ถูปํ หรนฺติโย วาเรสึ ตํ ปาปํ ปกตํ มยา ฯ

ฉฬาสีติสหสฺสานิ มยํ ปจฺจตฺตเวทนา

ถูปปูชํ วิวณฺเณตฺวา ปจาม นิรเย ภุสํ

เย จ โข ถูปปูชาย วตฺตนฺเต อรหโต มเห ฯ

อาทีนวํ ปกาเสนฺติ วิเวจเยถ โน ๑ ตโต

อิมา จ ปสฺส อายนฺติโย มาลธารี อลงฺกตา ฯ

มาลาวิปากํ อนุโภนฺติโย สมิทฺธา ตา ยสสฺสิโย ๒

ตญฺจ ทิสฺวาน อจฺเฉรํ อพฺภูตํ โลมหํสนํ ฯ

นโม กโรนฺติ สปฺปญฺญา วนฺทนฺติ ตํ มหามุนึ

โสหํ นูน ๓ อิโต คนฺตฺวา โยนึ ลทฺธาน มานุสึ

ถูปปูชํ กริสฺสามิ อปฺปมตฺโต ปุนปฺปุนนฺติ ฯ

ธาตุวิวณฺณเปตวตฺถุ ทสมํ ฯ

อุทฺทานํ

อภิชฺชมาโน โกณฺฑญฺโญ ๔ รถการี ภุเสน จ

กุมาโร ภณิกา ๕ เจว เทฺว ลุทฺทา ปิฏฺฐิปูชโย

วคฺโค เตน วุจฺจตีติ ๖ ฯ

จูฬวคฺโค ตติโย ฯ

_________________

๑ ม. นิรากตฺวา ฯ ยุ. นิรํกตฺวา ฯ ๒ ยุ. ...ติยํ ฯ

๓ ม. กูฏวินิจฺฉยิกเปตวตฺถุ ฯ ๔ ยุ. อุเรน กนฺตนฺติ ฯ

๑ ม. เน ฯ ๒ ม. ยุ. ยสสฺสินิโย ฯ ๓ ยุ. ทานิ ฯ ๔ ม. กุณฺฑิโย ฯ

๕ ม. คณิกา ฯ ๖ ม. ปวุจฺจตีติ ฯ ยุ. อิทํ อุททานํ น ทิสฺสติ ฯ

ท่านยืนอยู่ในอากาศ มีกลิ่นเน่าเหม็นฟุ้งไปและหมู่หนอนพากันบ่อนฟอนกินปาก อันมีกลิ่นเหม็นเน่าของท่าน เมื่อก่อนท่านทำกรรมอะไรไว้ เพราะการฟุ้งไปแห่งกลิ่นเหม็นนั้นนายนิรยบาลถือเอาศาตรามาเฉือนปากของท่านเนืองๆ รดท่านด้วยน้ำแสบแล้วเชื่อดเนื้อไปพลาง ท่านทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจหรือ เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร

ท่านจึงได้ประสบความทุกข์อย่างนี้?

เปรตนั้นตอบว่า

ข้าแต่ท่านผู้นิรทุกข์ เมื่อก่อน กระผมเป็นอิสรชนอยู่ที่ภูเขาวงกตอันเป็นที่รื่นรมย์ ใกล้กรุงราชคฤห์ เป็นผู้มั่งคั่งด้วยทรัพย์และข้าวเปลือกมากมาย แต่กระผมได้ห้ามปรามภรรยาธิดา และลูกสะใภ้ของกระผมซึ่งพากันนำพวงมาลาดอกอุบลและเครื่องลูบไล้อันหาค่ามิได้ ไปสู่สถูปเพื่อบูชา บาปนั้นกระผมได้ทำไว้แล้ว จึงได้เสวยทุกขเวทนาเห็นประจักษ์และจักหมกไหม้อยู่ในนรกอันหยาบช้าทารุณ ๘๖,๐๐๐ ปี เพราะติเตียนการบูชาพระสถูป ก็เมื่อการบูชาและการฉลองพระสถูปของพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า อันมหาชนให้เป็นไปอยู่ ชนเหล่าใดมาประกาศโทษแห่งการบูชาพระสถูปนั้น เหมือนกระผม ชนเหล่านั้นพึงห่างเหินจากบุญขอท่านจงดู ชนทั้งหลายซึ่งทัดทรงดอกไม้ตบแต่งร่างกายเหาะมาทางอากาศเหล่านี้เป็นผู้มีศรัทธาเลื่อมใส เป็นผู้มั่งคั่งมียศเสวยอยู่ซึ่งวิบากแห่งการบูชาด้วยดอกไม้ ชนทั้งหลายผู้มีปัญญา ได้เห็นผลอันน่าอัศจรรย์น่าขนพองสยองเกล้าอันไม่เคยมีนั้นแล้ว ย่อมทำการนอบน้อมวันทาพระมหามุนีนั้น กระผมไปจากเปตโลกนี้แล้ว ได้กำเนิดเป็นมนุษย์จักเป็นผู้

ไม่ประมาท ทำการบูชาพระสถูปเนืองๆ เป็นแน่แท้.

จบ ธาตุวิวัณณเปตวัตถุที่ ๑๐.

_______________________________

รวมเรื่องที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อภิชชมานเปตวัตถุ ๒. สานุวาสีเถรเปตวัตถุ ๓. รถการีเปตวัตถุ ๔. ภุสเปตวัตถุ๕. กุมารเปตวัตถุ ๖. เสรินีเปตวัตถุ ๗. มิคลุททกเปตวัตถุที่ ๑ ๘. มิคลุททกเปตวัตถุที่ ๒

๙. กูฏวินิจฉยกเปตวัตถุ ๑๐. ธาตุวิวัณณเปตวัตถุ.

จบ จูฬวรรคที่ ๓.