๗. สกุลาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๗. สกุลาเถรีคาถา

สุภาษิตชี้ผลการฟังธรรม

(พระสกุลาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วพิจารณาดูข้อปฏิบัติของตน เกิด ปีติโสมนัส ได้ภาษิตอุทานคาถา ๕ คาถาเหล่านี้ ความว่า){๔๔๕}[๙๗] เมื่อเรายังอยู่ในเรือนได้ฟังธรรมของภิกษุรูปหนึ่ง ได้เห็นนิพพานอันเป็นธรรมปราศจากธุลี เป็นทางเครื่องถึงความสุขไม่จุติต่อไป[๙๘] เราจึงละบุตร ธิดา ทรัพย์ และธัญชาติ โกนผม ออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิต

[๙๙] เมื่อเราศึกษาอยู่สงบใจแล้ว เจริญมรรคชั้นสูง จึงละราคะ โทสะ และอาสวะทั้งหลายอันกล้าแข็งกว่าราคะ และโทสะนั้นได้[๑๐๐] เราอุปสมบทเป็นภิกษุณีแล้วระลึกชาติก่อนได้ ชำระทิพพจักษุแล้ว ทำให้หมดมลทิน อบรมแล้วด้วยดี

[๑๐๑] เราเห็นสังขารทั้งหลายโดยความเป็นอนัตตา เป็นของเกิดแต่เหตุ มีอันทรุดโทรมไปเป็นสภาพ แล้วละอาสวะทั้งปวง เป็นผู้มีความเย็นใจ ดับสนิทแล้ว

๘. โสณาเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงผลการฟังธรรม

(พระโสณาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้ววันหนึ่งพิจารณาดูข้อปฏิบัติของตน ได้ภาษิตอุทานคาถา ๕ คาถาเหล่านี้ ความว่า){๔๔๖}[๑๐๒] ในรูปกายนี้ เราคลอดบุตรมาแล้ว ๑๐ คน ต่อมาเป็นคนชราทุพพลภาพ จึงเข้าไปหาภิกษุณีรูปหนึ่ง

[๑๐๓] ภิกษุณีนั้นแสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุแก่เรา เราฟังธรรมของภิกษุณีนั้นจึงโกนผมบวช

[๑๐๔] เมื่อเราศึกษาอยู่ได้ชำระทิพพจักษุแล้ว รู้ถึงขันธสันดาน ที่เราเคยอยู่อาศัยมาในอดีตชาติได้

[๑๐๕] อนึ่ง เราเป็นผู้มีจิตตั้งมั่น มีอารมณ์เป็นหนึ่ง เจริญอนิมิตตสมาธิ เป็นผู้มีวิโมกข์เกิดแล้วในลำดับแห่งมรรค อันเลิศ เป็นผู้ดับแล้วโดยหาเชื้อมิได้[๑๐๖] ขันธ์ ๕ เรากำหนดรู้แล้ว มีรากขาดแล้ว ตั้งอยู่ น่าตำหนิกายของเราที่คร่ำคร่า เลวทราม บัดนี้ภพใหม่ไม่มีอีก ต่อไป