๗. สกุลาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

อคารสฺมึ วสนฺตีหํ ธมฺมํ สุตฺวาน ภิกฺขุโน

อทฺทสํ วิรชํ ธมฺมํ นิพฺพานํ ปทมจฺจุตํ.

เมื่อเรายังอยู่ในเรือน ฟังธรรมของภิกษุแล้ว

ได้เห็นนิพพานซึ่งเป็นธรรมปราศจากกิเลสดุจธุลี

เป็นทางถึงความสุข ไม่จุติ

สาหํ ปุตฺตํ ธีตรญฺจ ธนธญฺญญฺจ ฉฑฺฑิย

เกเส เฉทาปยิตฺวาน ปพฺพชึ อนคาริยํ.

เรานั้นละบุตรธิดา ทรัพย์ และข้าวเปลือก

โกนผมแล้วบวชเป็นบรรพชิต

สิกฺขมานา อหํ สนฺตี ภาเวนฺตี มคฺคมญฺชสํ

ปหาสึ ราคโทสญฺจ ตเทกฏฺเฐ จ อาสเว.

เป็นสิกขมานาอยู่ เจริญมรรคเบื้องสูง จึงละราคะ โทสะ

และอาสวะทั้งหลายที่ประกอบด้วยราคะและโทสะนั้นได้

ภิกฺขุนี อุปสมฺปชฺช ปุพฺพชาติมนุสฺสรึ

ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ (๑) วิมลํ สาธุภาวิตํ.

อุปสมบทเป็นภิกษุณีแล้ว ระลึกชาติก่อนได้

ชำระทิพยจักษุที่อบรมแล้วอย่างดีให้หมดมลทินได้

สงฺขาเร ปรโต ทิสฺวา เหตุชาเต ปโลกิเน (๑)

ปหาสึ อาสเว สพฺเพ สีติภูตมฺหิ นิพฺพุตาติ.

สกุลา เถรี.

เห็นสังขารทั้งหลายเป็นอนัตตาอันเกิดแต่เหตุ

มีสภาวะทรุดโทรมโดยความเป็นอนัตตาแล้วละอาสวะทั้งปวงได้

จึงเป็นผู้เย็นดับสนิทแล้ว