๖. มิตตกาลีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๖. มิตตากาลีเถรีคาถา

สุภาษิตชี้โทษการติดลาภสักการะ

(พระมิตตากาลีเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วพิจารณาดูข้อปฏิบัติของตน ได้ภาษิตอุทานคาถา ๕ คาถาเหล่านี้ ความว่า)

{๔๔๔}[๙๒] เราออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา แต่ เป็นผู้ขวนขวายในลาภสักการะ จึงได้ท่องเที่ยวด้วยการมุ่งลาภเป็นเหตุ[๙๓] เราทิ้งประโยชน์อันยอดเยี่ยมเสีย มาถือเอาประโยชน์อันเลว ตกอยู่ในอำนาจของกิเลส ไม่รู้ถึงประโยชน์ของความเป็นสมณะ[๙๔] เมื่อเรานั่งในที่อยู่ได้เกิดความสังเวชว่า‘เราเป็นผู้เดินทางผิดเสียแล้ว จึงตกอยู่ในอำนาจของตัณหา

[๙๕] ชีวิตของเราสั้นนัก ชราและพยาธิย่ำยีอยู่เป็นนิจ กายนี้ย่อมแตกสลายไปเสียก่อน จึงมิใช่เวลาที่เราจะ ประมาท’

[๙๖] เมื่อเราพิจารณาเห็นความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปของขันธ์ทั้งหลายตามความเป็นจริงอยู่ ก็มีจิตหลุดพ้นจากภพ ๓ ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว

๗. สกุลาเถรีคาถา

สุภาษิตชี้ผลการฟังธรรม

(พระสกุลาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วพิจารณาดูข้อปฏิบัติของตน เกิด ปีติโสมนัส ได้ภาษิตอุทานคาถา ๕ คาถาเหล่านี้ ความว่า){๔๔๕}[๙๗] เมื่อเรายังอยู่ในเรือนได้ฟังธรรมของภิกษุรูปหนึ่ง ได้เห็นนิพพานอันเป็นธรรมปราศจากธุลี เป็นทางเครื่องถึงความสุขไม่จุติต่อไป[๙๘] เราจึงละบุตร ธิดา ทรัพย์ และธัญชาติ โกนผม ออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิต

[๙๙] เมื่อเราศึกษาอยู่สงบใจแล้ว เจริญมรรคชั้นสูง จึงละราคะ โทสะ และอาสวะทั้งหลายอันกล้าแข็งกว่าราคะ และโทสะนั้นได้[๑๐๐] เราอุปสมบทเป็นภิกษุณีแล้วระลึกชาติก่อนได้ ชำระทิพพจักษุแล้ว ทำให้หมดมลทิน อบรมแล้วด้วยดี

[๑๐๑] เราเห็นสังขารทั้งหลายโดยความเป็นอนัตตา เป็นของเกิดแต่เหตุ มีอันทรุดโทรมไปเป็นสภาพ แล้วละอาสวะทั้งปวง เป็นผู้มีความเย็นใจ ดับสนิทแล้ว