๙. ภัททากุณฑลาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๙ ลูนเกสี ปงฺกธรี เอกสาฏี ปุเร จรึ

อวชฺเช วชฺชมตินี วชฺเช จาวชฺชทสฺสินี

ทิวาวิหารา นิกฺขมฺม คิชฺฌกูฏมฺหิ ปพฺพเต

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ

นิหจฺจ ชานน วนฺทิตฺวา สมฺมุขา อญฺชลี ๑ อหํ ฯ

เอหิ ภทฺเทติ อวจ สา เม อาสูปสมฺปทา ฯ

จิณฺณา องฺคา จ มคธา วชฺชี กาสี จ โกสลา

อนณา ปณฺณาสวสฺสานิ รฏฺฐปิณฺฑํ อภุญฺชิหํ ฯ

ปุญฺญํ จ ปสวิ ๒ พหุํ สปฺปญฺโญยํ ๓ อุปาสโก

โย ภทฺทาย จีวรมทาสิ มุตฺตาย ๔ สพฺพคนฺเถหิ ฯ

ภทฺทา กุณฺฑลา ๕ ฯ

เมื่อก่อนเราต้องถอนผม อมขี้ฟัน นุ่งห่มผ้าผืนเดียวเที่ยวไป เราสำคัญในสิ่งที่ไม่มีโทษว่า มีโทษ และเห็นสิ่งที่มีโทษว่า ไม่มีโทษออกจากที่พักในกลางวัน ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลี มีพระภิกษุสงฆ์ห้อมล้อม ที่ภูเขาคิชฌกูฏ จึงคุกเข่าลงถวายบังคมประนมอัญชลีเฉพาะพระพักตร์ พระองค์ตรัสว่า มาเถิดนางภัททา เท่านั้นเราก็เป็นอันได้อุปสมบทแล้ว เราเป็นผู้ไม่มีหนี้สิน บริโภคก้อนข้าวของชาวแว่นแคว้น เที่ยวไปในแคว้นอังคะ มคธ วัชชี กาสีและโกศล ๕๐ ปีอุบาสกผู้มีปัญญา ได้ถวายจีวรแก่เราผู้ชื่อว่าภัททา ผู้พ้นแล้วจากกิเลสเครื่องร้อยกองทั้งปวง ได้ประสบบุญเป็นอันมาก.