๑๒. จันทาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

ทุคฺคตาหํ ปุเร อาสึ วิธวา จ อปุตฺติกา

วินา มิตฺเตหิ ญาตีหิ ภตฺตโจลสฺส (๑) นาธิคํ.

เมื่อก่อน เราเป็นคนเข็ญใจ และเป็นหญิงหม้ายไม่มีบุตร

ปราศจากญาติมิตร ไม่ได้ความบริบูรณ์ด้วยอาหารและผ้า

ปตฺตํ ทณฺฑํ จ คณฺหิตฺวา ภิกฺขมานา กุลา กุลํ

สีตุเณฺหน จ ฑยฺหนฺตี สตฺต วสฺสานิ จาริหํ.

ถือภาชนะและไม้เท้า เที่ยวขอทานจากตระกูลหนึ่งไปยังตระกูลหนึ่ง

ถูกความหนาวและความร้อนเบียดเบียน เที่ยวขอทานอยู่ถึง ๗ ปี

ภิกฺขุนึ ปุน ทิสฺวาน อนฺนปานสฺส ลาภินึ

อุปสงฺกมฺม อโวจํ ปพฺพชึ (๑) อนคาริยํ.

ต่อมาภายหลัง ได้พบปฏาจาราภิกษุณีผู้ได้ข้าวและน้ำอยู่เป็น

ประจำ จึงเข้าไปขอบวชเป็นบรรพชิต

สา จ มํ อนุกมฺปาย ปพฺพาเชสิ ปฏาจารา

ตโต มํ โอวทิตฺวาน ปรมตฺเถ นิโยชยิ.

และพระปฏาจาราภิกษุณีนั้นก็ได้กรุณาบวชให้เรา

ต่อมาท่านก็สั่งสอนเราให้ประกอบในประโยชน์อย่างยิ่ง

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา อกาสึ อนุสาสนึ

อโมโฆ อยฺยาย โอวาโท เตวิชฺชมฺหิ อนาสวาติ.

จนฺทา เถรี. ปญฺจกนิปาโต สมตฺโต.

เราฟังคำของท่านแล้วได้ทำตามคำสอน

โอวาทของพระแม่เจ้าไม่เป็นโมฆะ

เราได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว เป็นผู้ไม่มีอาสวะ

ปัญจกนิบาต จบ