๖. เมตติกาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

กิญฺจาปิ โขมฺหิ ทุกฺขิตา ทุพฺพลา คตโยพฺพนา

ทณฺฑโมลุพฺภ คจฺฉามิ ปพฺพตํ อภิรูหิย.

เราประสบทุกข์ เสื่อมกำลัง ผ่านวัยสาวไปแล้ว

ต้องเดินถือไม้เท้าไปไหน ๆ ก็จริงนะ

ถึงอย่างนั้น ก็ยังขึ้นภูเขาได้

นิกฺขิปิตฺวาน สงฺฆาฏึ ปตฺตกญฺจ นิกุชฺชิย

นิสินฺนา จมฺหิ เสลมฺหิ อถ จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ. เมตฺติกา เถรี.

เราเก็บผ้าสังฆาฏิ และคว่ำบาตรแล้ว นั่งบนภูเขา

ครั้งนั้น จิตของเราหลุดพ้นแล้ว

เราได้บรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว