๘. วิชยาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

จตุกฺขตฺตุํ ปญฺจกฺขตฺตุํ วิหารา อุปนิกฺขมึ

อลทฺธา เจตโส สนฺตึ จิตฺเต อวสวตฺตินี.

เราบังคับจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้

จึงไม่ได้ความสงบใจ

ต้องเข้าออกจากที่อยู่ถึง ๔-๕ ครั้ง

ภิกฺขุนึ อุปสงฺกมฺม สกฺกจฺจํ ปริปุจฺฉหํ

สา เม ธมฺมมเทเสสิ ธาตุอายตนานิ จ.

จึงเข้าไปหาพระเขมาภิกษุณี

ไต่ถามโดยเคารพ

ท่านแสดงธรรมโปรดเรา คือ ธาตุ อายตนะ

จตฺตาริ อริยสจฺจานิ อินฺทฺริยานิ พลานิ จ

โพชฺฌงฺคฏฺฐงฺคิกํ มคฺคํ อุตฺตมตฺถสฺส ปตฺติยา.

อริยสัจ ๔ อินทรีย์ ๕ พละ ๕ โพชฌงค์ ๗

และมรรคมีองค์ ๘ เพื่อบรรลุประโยชน์อันสูงสุด

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา กโรนฺตี อนุสาสนึ

รตฺติยา ปุริเม ยาเม ปุพฺพชาติมนุสฺสรึ.

เราฟังคำของท่านแล้วได้ปฏิบัติตามที่ท่านพร่ำสอน

ในปฐมยามแห่งราตรีก็ระลึกชาติก่อนได้

รตฺติยา มชฺฌิเม ยาเม ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธยึ.

รตฺติยา ปจฺฉิเม ยาเม ตโมกฺขนฺธํ ปทาลยึ.

ในมัชฌิมยามแห่งราตรี ก็ชำระทิพยจักษุให้หมดจดได้

ในปัจฉิมยามแห่งราตรี ทำลายกองแห่งความมืดได้

ปีติสุเขน จ กายํ ผริตฺวา วิหรึ ตทา

สตฺตมิยา ปาเท ปสาเรสึ ตโมกฺขนฺธํ ปทาลิยาติ.

วิชยา เถรี. ฉกฺกนิปาโต สมตฺโต.

ในกาลนั้น เรามีความสุขซึ่งเกิดแต่ปีติแผ่ไปทั่วร่างกายอยู่

ในวันที่ ๗ ก็ได้ทำลายกองแห่งความมืดได้แล้ว

จึงเหยียดเท้าออก

ฉักกนิบาต จบ