๗. คุตตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

หม่อมฉันเมื่อไม่รู้ตามความเป็นจริง ไม่ได้ที่พึ่งพิง จึงได้เวียนว่ายตายเกิดไป

[๑๖๐] เพราะหม่อมฉันได้พบพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นแล้ว อัตภาพนี้จึงเป็นชาติสุดท้าย ชาติสงสารสิ้นไปแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มีอีกต่อไป

[๑๖๑] ขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรพระสาวกทั้งหลายผู้ปรารภ ความเพียร มีจิตมุ่งพระนิพพาน มีความบากบั่น มั่นคงเป็นนิจ มีความพร้อมเพรียงกัน การทำโลกุตตร ธรรมให้ประจักษ์แก่ตนนี้เป็นการถวายบังคมต่อพระพุทธเจ้าทั้งหลาย[๑๖๒] พระนางเจ้ามหามายาเทวีได้ประสูติพระโคดมมาเพื่อประโยชน์แก่ชนเป็นอันมากหนอ เพราะพระองค์ได้บรรเทากองทุกข์ของชนทั้งหลายผู้อันพยาธิและมรณะทิ่มแทงแล้ว

๗. คุตตาเถรีคาถา

พระพุทธโอวาทเตือนพระคุตตาเถรี

(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสสอนพระคุตตาเถรีด้วยพระคาถาเหล่านี้ว่า)

{๔๕๗}[๑๖๓] ดูก่อนคุตตา การที่เธอละบุตร หมู่ญาติ และกองแห่ง โภคะอันเป็นทิ่รักแล้วมาบวชเพื่อประโยชน์ใด เธอจงพอกพูนประโยชน์นั้นเนือง ๆ เถิด เธออย่าตกอยู่ใน อำนาจของจิตเลย

[๑๖๔] สัตว์โลกทั้งหลายผู้ไม่รู้แจ้ง ถูกจิตหลอกลวงแล้ว ยินดี ในสิ่งอันเป็นวิสัยของมาร จึงพากันท่องเที่ยวไปสู่ชาติสงสาร มิใช่น้อย

[๑๖๕-๑๖๖] ดูก่อนภิกษุณี เธอจงละโอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ ประการ เหล่านี้ คือ กามฉันทะ พยาบาท สักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา และสีลัพพตปรามาสเสียให้ขาดแล้วอย่ากลับมาสู่กามภพ นี้อีก[๑๖๗] เธอเว้นราคะ มานะ อวิชชา อุทธัจจะ และตัดสังโยชน์ทั้งหลายได้แล้ว ก็จักทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

[๑๖๘] เธอยังชาติสงสารให้สิ้นไปแล้ว กำหนดรู้ภพใหม่ได้แล้ว จักหมดความทะยานอยาก เป็นผู้สงบระงับเที่ยวไปในปัจจุบัน

๘. วิชยาเถรีคาถา

สุภาษิตชี้ผลการฟังธรรม

(พระวิชยาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วพิจารณาดูข้อปฏิบัติของตนได้ภาษิต อุทานคาถา ๖ คาถาเหล่านี้ ความว่า){๔๕๘}[๑๖๙] เราทำจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้ จึงไม่ได้ความสงบใจ ออกจากที่อยู่ไปข้างนอก ๔-๕ ครั้ง[๑๗๐] ภายหลังเข้าไปหาเขมาภิกษุณีไต่ถามโดยเคารพ ท่านได้แสดงธรรมคือ ธาตุ อายตนะ

[๑๗๑] อริยสัจ ๔ อินทรีย์ ๕ พละ ๕ โพชฌงค์ ๗ และมรรคอันประกอบด้วยองค์ ๘ แก่เรา เพื่อบรรลุประโยชน์อันสูงสุด[๑๗๒] เราได้ฟังคำของท่านแล้ว ทำตามคำสั่งสอน ในปฐมยามแห่งราตรีนั้นก็ระลึกถึงชาติก่อนได้

[๑๗๓] ในมัชณิมยามได้บรรลุทิพพจักขุญาณ ในปัจฉิมยามได้ทำลายกองแห่งความมืดได้แล้ว

[๑๗๔] ก็ในกาลนั้น เรามีความสุขอันเกิดแต่ปีติแผ่ไปทั่วกายอยู่ ในวันที่ครบ ๗ เราทำลายกองแห่งความมืดได้แล้ว จึงเหยียดเท้าออก

จบ ฉักกนิบาต