๔. โลลชาดก เล่ม ๒๗

(พระฤๅษีเจรจากับเต่าว่า)

{๔๒๐} [๔๒๐] เต่าทั้งหลายสืบเนื่องมาจากกัสสปโคตร ลิงทั้งหลายสืบเนื่อง มาจากโกณฑัญญโคตร ดูก่อนเต่าผู้เป็นเทือกแถวกัสสปโคตร ท่านจงปล่อยลิงผู้เป็นเทือกแถวโกณฑัญญโคตรเสียเถิด ท่านคงเคยเสพเมถุนกันมาบ้างแล้ว

๔. โลลชาดก (๒๗๔)

ว่าด้วยโทษของความละโมบ

(นกพิราบโพธิสัตว์เห็นกาทอดถอนใจอยู่ จึงสัพยอกว่า)

{๔๒๑} [๔๒๑] ไยนกยางผู้มีเมฆเป็นปู่ตัวนี้จึงมีหงอน คงจะเป็นโจร ดูก่อน แม่นกยาง ท่านจงมาข้างนี้เถิด กาผู้เป็นสหายของเราดุร้ายนะ

(กาได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า)

{๔๒๒} [๔๒๒] เราไม่ใช่นกยางมีหงอน เราเป็นกาละโมบ ท่านดูให้ดี เราไม่ฟังคำของท่าน จึงถูกถอนขนกลับมา

(นกพิราบโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๔๒๓} [๔๒๓] สหายรัก ท่านจะได้รับทุกข์อีก เพราะว่าปกติของท่านเป็นเช่นนั้น ของบริโภคของมนุษย์มิใช่นกจะบริโภคได้ง่ายเลย

๕. รุจิรชาดก (๒๗๕)

ว่าด้วยนกพิราบกับนางกา

(นกพิราบโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๔๒๔} [๔๒๔] นกยางขาวตัวนี้ทำไมมาอยู่ในรังกาได้ กาสหายของเราซึ่งเป็น เจ้าของรังนี้ดุร้าย

(กากล่าวว่า)

{๔๒๕} [๔๒๕] ดูก่อนสหายนกพิราบผู้มีข้าวฟ่างเป็นอาหาร ท่านก็รู้จักเรามิใช่ หรือ ท่านดูให้ดี เราไม่ฟังคำของท่านจึงถูกถอนขนกลับมา(นกพิราบโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๔๒๖} [๔๒๖] สหายรัก ท่านจะได้รับทุกข์อีก เพราะว่าปกติของท่านเป็นเช่น นั้น ของบริโภคของมนุษย์มิใช่นกจะบริโภคได้ง่ายเลย

๖. กุรุธัมมชาดก (๒๗๖)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์ผู้รักษากุรุธรรม

(พวกพราหมณ์กล่าวสรรเสริญคุณของพระเจ้ากุรุโพธิสัตว์ว่า)

{๔๒๗} [๔๒๗] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่แห่งปวงชน พวกข้าพระบาทได้ทราบ ศรัทธาและศีลของพระองค์แล้ว จึงได้ขนทองคำมาขอแลกกับช้างที่มีสีดังดอกอัญชัน แล้วจะนำไปในแคว้นกาลิงคราช