พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · อุทปานทูสกวรรค
๙. สตปัตตชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๔๓๖–๔๓๘ (Royal Thai)9/10 in อุทปานทูสกวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต อุทปานทูสกวรรค สตปัตตชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 154–154
๙. สตปัตตชาดก (๒๗๙)
ว่าด้วยมาณพสำคัญนกกระไนผิด
(พระบรมศาสดาทรงเล่าชาดกเรื่องนี้แล้วตรัสว่า)
{๔๓๖} [๔๓๖]นางสุนัขจิ้งจอกผู้เที่ยวอยู่ในป่าตามทางมีความประสงค์ดี จึง แสดงความประสงค์ดีนั้น แต่มาณพกลับสำคัญผิดว่าเป็นผู้ประสงค์ร้าย ส่วนนกกระไนผู้ประสงค์ร้าย กลับสำคัญไปว่า เป็นผู้ประสงค์ดี ฉันใด{๔๓๗} [๔๓๗] บุคคลบางคนในโลกนี้ก็เป็นเช่นนั้นเมื่อผู้หวังประโยชน์พูดแนะนำ กลับถือเอาโดยไม่เคารพ
{๔๓๘} [๔๓๘] แต่ผู้ใดสรรเสริญเขาหรือยกย่องเขาเพราะกลัวภัย เขากลับ สำคัญไปว่าผู้นั้นเป็นมิตรแท้ เหมือนมาณพสำคัญนกกระไน ผิดไปฉะนั้น
๑๐. ปูฏทูสกชาดก (๒๘๐)
ว่าด้วยลิงผู้ชอบทำลายห่อใบไม้
(พราหมณ์โพธิสัตว์กล่าวกะลิงจ่าฝูงว่า)
{๔๓๙} [๔๓๙] พญาเนี้อเห็นจะฉลาดในการทำห่อใบไม้เป็นแน่ ดังนั้น จึงได้รื้อห่อใบไม้เสีย คงจะทำห่อใบไม้อย่างอื่นให้ดีกว่าเก่าเป็นมั่นคง
End of ๙. สตปัตตชาดก