๙. สตปัตตชาดก เล่ม ๒๗

ยถา มาณวโก ปนฺเถ สิงฺคาลึ วนโคจรึ

อตฺถกามํ ปเวเทนฺตึ (๑) อนตฺถกามาติ มญฺญติ

อนตฺถกามํ สตปตฺตํ อตฺถกาโมติ มญฺญติ.

นางสุนัขจิ้งจอกซึ่งเที่ยวไปในป่าปรารถนาดี

ประกาศให้รู้ในหนทาง

มาณพเข้าใจว่าเป็นผู้ไม่ปรารถนาดี

แต่เข้าใจนกกระไนผู้ไม่ปรารถนาดีว่า

เป็นผู้ปรารถนาดี ฉันใด

เอวเมว อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล โหติ ตาทิโส

หิเตภิ วจนํ วุตฺโต ปฏิคณฺหาติ วามโต.

บุคคลบางคนในโลกนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน

เมื่อผู้หวังดีกล่าวสอน ก็ไม่รับคำสอน

เย จ โข นํ ปสํสนฺติ ภยา อุกฺกํสยนฺติ วา

ตญฺหิ โส มญฺญเต มิตฺตํ สตปตฺตํว มาณโวติ.

สตปตฺตชาตกํ นวมํ.

อนึ่ง ชนเหล่าใดสรรเสริญบุคคลนั้น

หรือยกย่องบุคคลนั้น เพราะความกลัว

เขาย่อมเข้าใจบุคคลนั้นว่าเป็นมิตร

เหมือนมาณพเข้าใจนกกระไน

สตปัตตชาดกที่ ๙ จบ