๘. มหิสชาดก เล่ม ๒๗

กิมตฺถมภิสนฺธาย (๑) ลหุจิตฺตสฺส ทุพฺภิโน

สพฺพกามททสฺเสว (๒) อิมํ ทุกฺขํ ติติกฺขสิ.

เพราะมุ่งหมายประโยชน์อะไรต่อลิงผู้มีจิตกลับกลอก

มีปกติประทุษร้ายมิตร ท่านจึงอดกลั้นทุกข์นี้ไว้

เหมือนคนอดกลั้นต่อเจ้านาย

ผู้ให้สิ่งที่ต้องการได้ทุกอย่าง

สิงฺเคน นิหนาเหตํ (๑) ปทสา จ อธิฏฺฐห

ภิยฺโย พาลา ปกุชฺเฌยฺยุํ โน จสฺส ปฏิเสธโก.

ท่านจงขวิดมัน จงเหยียบมัน

ถ้าไม่ปรามมันไว้บ้าง

พวกสัตว์โง่ก็จะพึงเบียดเบียนหนักข้อขึ้น

(กระบือโพธิสัตว์กล่าวว่า)

มเมวายํ มญฺญมาโน อญฺญํเปวํ กริสฺสติ

เต นํ ตตฺถ วธิสฺสนฺติ สา เม มุตฺติ ภวิสฺสตีติ.

มหึสชาตกํ (๑) อฏฺฐมํ.

ก็เมื่อเจ้าลิงตัวนี้เข้าใจว่ากระบือตัวอื่นเหมือนข้าพเจ้า

จักกระทำอนาจารอย่างนี้

กระบือเหล่านั้นก็จักฆ่ามันเสียในที่นั้น

ข้าพเจ้าจักพ้นจากปาณาติบาต

มหิสชาดกที่ ๘ จบ