๔. เนรุชาดก เล่ม ๒๗

กาโกลา กากสงฺฆา จ มยญฺจ ปตตํ วรา

สพฺเพว สทิสา โหม อิมํ อาคมฺม ปพฺพตํ.

กาป่าก็ดี ฝูงกาธรรมดาก็ดี

พวกเราผู้ประเสริฐกว่านกทั้งหลายก็ดี

พอมาถึงภูเขานี้แล้ว เป็นเหมือนกันหมด

อิธ สีหา จ พฺยคฺฆา จ สิงฺคาลา (๑) จ มิคาธมา

สพฺเพว สทิสา โหนฺติ อยํ โก นาม ปพฺพโต.

ราชสีห์ก็ดี เสือโคร่งก็ดี สุนัขจิ้งจอกก็ดี หมู่เนื้อก็ดี

พอมาถึงที่นี้แล้วก็เป็นเหมือนกันหมด

ภูเขานี้ชื่ออะไร

(พญาหงส์โพธิสัตว์กล่าวว่า)

อิมํ เนรูติ ชานนฺติ มนุสฺสา ปพฺพตุตฺตมํ

อิธ วณฺเณน สมฺปนฺนา วสนฺติ สพฺพปาณิโน.

มนุษย์ทั้งหลายรู้จักภูเขาที่ยอดเยี่ยมลูกนี้ว่าเนรุ

เพราะสัตว์ทุกชนิดอยู่ที่ภูเขาลูกนี้

จะกลายเป็นสีทองเหมือนกันหมด

(หงส์น้องชายได้ฟังดังนั้น จึงได้กล่าวว่า)

อมานนา ยตฺถ สิยา สนฺตานํ วา วิมานนา

หีนสมฺมานนา วาปิ น ตตฺถ วสตึ (๑) วเส.

สถานที่ใดคนดีไม่ได้รับการยกย่อง

ซ้ำถูกดูหมิ่น แต่กลับยกย่องคนเลว

สถานที่นั้นไม่ควรอาศัยอยู่เลย

ยตฺถาลโส จ ทกฺโข จ สูโร ภีรุ จ ปูชิยา

น ตตฺถ สนฺโต วสนฺติ อวิเสสกเร นเค. (๑)

สถานที่ใดคนเกียจคร้าน คนขยัน

คนกล้าหาญ และคนขลาดได้รับการบูชา

สถานที่นั้นคนดีไม่อยู่ เหมือนภูเขาที่ไม่ทำความแตกต่างกัน

นายํ เนรุ วิภชติ หีนอุกฺกฏฺฐมชฺฌิเม

อวิเสสกโร เนรุ หนฺท เนรุํ ชหามเสติ.

เนรุชาตกํ จตุตฺถํ.

ภูเขาเนรุนี้ไม่แยกคนเลว คนดี คนปานกลาง

คือ ไม่กระทำให้แปลกกัน

อย่ากระนั้นเลย เราสละภูเขาเนรุนี้ไปเถิด

เนรุชาดกที่ ๔ จบ