๙. ธัมมัทธชชาดก เล่ม ๒๗

ธมฺมํ จรถ ญาตโย ธมฺมํ จรถ ภทฺท โว

ธมฺมจารี สุขํ เสติ อสฺมึ โลเก ปรมฺหิ จ.

พี่น้องทั้งหลาย พวกท่านจงประพฤติธรรมเถิด

จงประพฤติธรรมเถิด พวกท่านจะมีแต่ความเจริญ

เพราะว่าผู้ประพฤติธรรมย่อมอยู่เป็นสุข

ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า

(นกทั้งหลายเมื่อไม่รู้จึงพากันสรรเสริญกาทุศีลนั้นว่า)

ภทฺทโก วตยํ ปกฺขี ทิโช ปรมธมฺมิโก

เอกปาเทน ติฏฺฐนฺโต ธมฺมเมวานุสาสติ.

กานี้เจริญจริงหนอ ประพฤติธรรมได้ยอดเยี่ยม

ยืนด้วยขาข้างเดียวสอนธรรมอยู่

(พญานกโพธิสัตว์เรียกฝูงนกมาสั่งให้คอยจับกาว่า)

นาสฺส สีลํ วิชานาถ อนญฺญาย ปสํสถ

ภุตฺวา อณฺฑญฺจ ฉาเป จ (๑) ธมฺโม ธมฺโมติ ภาสติ.

พวกเจ้าไม่รู้ปกติของมัน

เพราะไม่รู้ จึงพากันสรรเสริญมัน

มันกินทั้งไข่และลูกอ่อนแล้วพูดว่า ธรรมะ ธรรมะ

อญฺญํ ภณติ วาจาย อญฺญํ กาเยน กุพฺพติ

วาจาย โน จ กาเยน น ตํ ธมฺมํ อธิฏฺฐิโต.

มันพูดอย่างหนึ่งแต่ทำอย่างหนึ่ง

มันประพฤติธรรมแต่ปาก แต่กายไม่ประพฤติธรรม

เพราะฉะนั้น มันจึงชื่อว่าไม่ทรงธรรม

วาจาย สขิโล มโนวิทุคฺโค

ฉนฺโน กูปสโยว กณฺหสปฺโป

ธมฺมทฺธโช คามนิคมาสุสาธุ

ทุชฺชาโน ปุริเสน พาลิเสน.

มันปากหวาน รู้ใจได้ยาก

แสร้งทำตัวว่ามีธรรมเป็นธงชัย

เหมือนงูเห่าซ่อนตัวอยู่ในรู

ให้เขายกย่องว่าเป็นผู้ดีทุกบ้านทุกตำบล

คนทุศีลประเภทนี้คนโง่รู้ได้ยาก

อิมํ ตุเณฺฑหิ ปกฺเขหิ ปาทา จิมํ วิเหฐถ

ฉวํ หิมํ วินาเสถ นายํ สํวาสนารโหติ.

ธมฺมธชชาตกํ นวมํ.

พวกท่านจงใช้จะงอยปาก ปีก

และเท้าจิกตีกาตัวนี้

ทำให้กาเลวทรามพินาศไป

กาตัวนี้ไม่สมควรอยู่ร่วมกับพวกเรา

ธัมมัทธชชาดกที่ ๙ จบ