๖. ชรูทปานชาดก เล่ม ๒๗

ชรูทปานํ ขณมานา วาณิชา อุทกตฺถิกา

อชฺฌคมุํ อยสํ โลหํ (๑) ติปุสีสญฺจ วาณิชา

รชตํ ชาตรูปญฺจ มุตฺตา เวฬูริยา พหู.

พ่อค้าทั้งหลายที่มีความต้องการน้ำ

พากันขุดบ่อน้ำเก่าอยู่ ได้แร่เหล็ก แร่ทองแดง

แร่ดีบุก แร่ตะกั่ว แร่เงิน แร่ทอง แก้วมุกดา

แก้วไพฑูรย์เป็นจำนวนมาก

เต จ เตน อสนฺตุฏฺฐา ภิยฺโย ภิยฺโย อขาณิสุํ

เต ตตฺถาสีวิโส โฆโร เตชสฺสี เตชสา หนิ.

แต่พ่อค้าเหล่านั้นไม่ยินดีด้วยทรัพย์นั้น

ได้พากันขุดลึกยิ่งขึ้นไปอีก

พญานาคตัวมีพิษร้ายแรงมีเดชกล้าในบ่อน้ำนั้น

ได้ฆ่าพวกเขาด้วยเดชแห่งพิษ

ตสฺมา ขเณ นาติกฺขเณ อติกฺขาตํ หิ ปาปกํ

ขาเตน จ ธนํ ลทฺธํ อติกฺขาเตน นาสิตนฺติ.

ชรูทปานชาตกํ ฉฏฺฐํ.

เพราะฉะนั้น บุคคลเมื่อจะขุดอย่าขุดลึกเกินไป

เพราะว่าบ่อน้ำที่ขุดลึกเกินไปไม่เป็นการดี

ทรัพย์ที่พวกพ่อค้าขุดได้มาและชีวิตของพวกพ่อค้า

ถูกพญานาคให้พินาศไปเพราะการขุดลึกเกินไป

ชรูทปานชาดกที่ ๖ จบ