๘. กณเวรชาดก เล่ม ๒๗

ยนฺตํ วสนฺตสมเย กณเวเรสุ ภาณุสุ

สามํ พาหาย ปีเฬสิ สา ตํ อาโรคฺยมพฺรวิ.

นางสามา ที่ท่านสวมกอดในเวลาที่อยู่ใต้กอต้นยี่โถแดง

ฝากข่าวมาบอกท่านถึงความที่ตนสบายดี

(โจรโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวกับนักฟ้อนว่า)

อมฺโภ น กิร สทฺเธยฺยํ ยํ วาโต ปพฺพตํ วเห

ปพฺพตญฺเจ วเห วาโต สพฺพมฺปิ ปฐวึ วเห

ยตฺถ สามา กาลกตา สามํ อาโรคฺยมพฺรวิ.

ผู้เจริญ ข่าวที่ว่า ลมพัดพาภูเขาไปได้ ข่าวนี้ไม่น่าเชื่อถือ

ถ้าลมจะพัดพาภูเขาไปได้ ก็พึงพัดพาแผ่นดินแม้ทั้งหมดไปได้

ก็นางสามาตายแล้วจะฝากข่าวมาบอกพวกเรา

ถึงความที่ตนสบายดีได้อย่างไร

(นักฟ้อนกล่าวว่า)

น เจว สา กาลกตา น จ สา อญฺญมิจฺฉติ.

เอกภตฺตา กิร (๑) สามา ตเมว อภิกงฺขติ.

นางสามายังไม่ตายเลย และไม่ต้องการชายอื่น ได้ข่าวว่า

นางสามากินอาหารมื้อเดียว ยังต้องการแต่ท่านเท่านั้น

(โจรโพธิสัตว์กล่าวว่า)

อสนฺถุตํ มํ จิรสนฺถุเตน

นิมีนิ สามา อธุวํ ธุเวน

มยาปิ สามา นิมิเนยฺย อญฺญํ

อิโต อหํ ทูรตรํ คมิสฺสนฺติ.

กณเวรชาตกํ อฏฺฐมํ.

นางสามาได้เปลี่ยนเอาเราผู้ไม่เคยเชยชิด

กับชายผู้เคยเชยชิดกันมานาน

นางสามาคงจะเปลี่ยนเอาชายอื่นผู้ไม่ใช่ขาประจำ

กับเราผู้เป็นขาประจำแน่นอน เราจะไปจากที่นี้ให้ไกลแสนไกล

กณเวรชาดกที่ ๘ จบ