๗. สุวรรณกักกฏกชาดก เล่ม ๒๗

สิงฺคี มิโค อายตจกฺขุเนตฺโต

อฏฺฐิตฺตโจ วาริสโย อโลโม

เตนาภิภูโต กปณํ รุทามิ

มา เหว มํ ปาณสมํ ชเหยฺย.

เราถูกปูทองซึ่งมีตาโปนออกมา

มีกระดูกเป็นหนังอาศัยอยู่ในน้ำ ไม่มีขน หนีบแล้ว

ร้องขอความกรุณาอยู่

เจ้าอย่าทิ้งเราผู้เป็นสามีคู่ชีวิตไปเลย

(ช้างพังหันกลับไปปลอบโยนพระโพธิสัตว์ว่า)

อยฺย น ตํ ชหิสฺสามิ กุญฺชรํ สฏฺฐิหายนํ

ปฐพฺยา จาตุรนฺตาย สุปฺปิโย โหสิ เม ตุวํ.

ข้าแต่ลูกเจ้า ดิฉันจะไม่ทิ้งท่าน

ผู้เป็นช้างมีอายุ ๖๐ ปี เสื่อมกำลัง

ท่านเป็นสามีสุดที่รักของดิฉัน

ยิ่งกว่าแผ่นดินอันมีมหาสมุทรทั้ง ๔ เป็นขอบเขต

(ช้างพังอ้อนวอนปูทองว่า)

เย กุฬีรา สมุทฺทสฺมึ คงฺคาย ยมุนาย จ

เตสํ ตฺวํ วาริโช เสฏฺโฐ มุญฺจ โรทนฺติยา ปตินฺติ.

สุวณฺณกกฺกฏกชาตกํ (๑) สตฺตมํ.

ท่านเป็นสัตว์น้ำที่ประเสริฐกว่าปูทั้งหลายในสมุทร

ในแม่น้ำคงคา และในแม่น้ำยมุนา

ขอท่านจงปล่อยสามีของข้าพเจ้าผู้ร้องไห้อยู่เถิด

สุวัณณกักกฏกชาดกที่ ๗ จบ