๘. อารามทูสกชาดก เล่ม ๒๗

โย เว สพฺพสเมตานํ อหุวา เสฏฺฐสมฺมโต

ตสฺสายํ เอทิสี ปญฺญา กิเมว อิตรา ปชา.

ลิงตัวที่ได้รับสมมติว่าประเสริฐที่สุด

กว่าลิงทั้งปวงที่มีชาติเสมอกัน ยังมีปัญญาเพียงแค่นี้

ส่วนลิงนอกจากนี้จะมีปัญญาเช่นไร

(พวกลิงได้ฟังคำของพระโพธิสัตว์แล้ว จึงกล่าวว่า)

เอวเมว ตุวํ พฺรเหฺม อนญฺญาย วินินฺทสิ

กถํ มูลํ อทิสฺวาน รุกฺขํ ชญฺญา ปติฏฺฐิตํ.

ท่านผู้ประเสริฐ ท่านยังไม่รู้จึงได้ติเตียนอย่างนี้

พวกเราไม่เห็นรากแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่า

ต้นไม้หยั่งรากลงลึกแค่ไหน

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

นาหํ ตุเมฺห วินินฺทามิ เย จญฺเญ วานรา วเน

วิสฺสเสโนว คารโยฺห ยสฺสตฺถา รุกฺขโรปกาติ.

อารามทูสกชาตกํ อฏฺฐมํ.

เราไม่ติเตียนพวกเจ้าที่เป็นลิงป่าหรอก

แต่ผู้ที่ควรถูกตำหนิคือพระเจ้าวิสสเสนะ

ที่พวกเจ้าปลูกต้นไม้ให้

อารามทูสกชาดกที่ ๘ จบ