๗. สุวรรณกักกฏกชาดก เล่ม ๒๗

๗. สุวัณณกักกฏกชาดก (๒๖๗)

ว่าด้วยปูทอง

(ช้างโพธิสัตว์กล่าวกะช้างพังเพื่อมิให้นางหนีไปว่า)

{๔๐๐} [๔๐๐] ปูทองที่มีตาโปน มีกระดูกเป็นหนัง ไม่มีขน อาศัยอยู่ในน้ำ ฉันถูกปูทองนั้นหนีบไว้จึงร้องขอความช่วยเหลือ เจ้าอย่าทิ้งฉัน ผู้เป็นคู่ชีวิตไปเลย(ช้างพังหันกลับไปปลอบโยนช้างโพธิสัตว์ว่า)

{๔๐๑} [๔๐๑] นายจ๋า ฉันจักไม่ทิ้งท่านผู้ทรงกำลังมาถึง ๖๐ ปี ท่านเป็นที่รัก ยิ่งของฉันบนแผ่นดินซึ่งมีสมุทรสาครสี่เป็นขอบเขต(ช้างพังอ้อนวอนปูทองว่า)

{๔๐๒} [๔๐๒] บรรดาปูที่อยู่ในมหาสมุทรก็ดี ในแม่น้ำคงคาก็ดีในแม่น้ำ ยมุนาก็ดี ท่านเกิดอยู่ในน้ำประเสริฐกว่าปูเหล่านั้น ขอท่าน จงปล่อยสามีของดิฉันที่ร้องไห้อยู่เถิด

๘. อารามทูสกชาดก (๒๖๘)

ว่าด้วยลิงทำลายสวน

(พระโพธิสัตว์เห็นกิริยาของลิง จึงกล่าวว่า)

{๔๐๓} [๔๐๓] ขนาดลิงตัวที่ถูกยกให้เป็นใหญ่ในฝูงลิงนี้ยังมีปัญญาเท่านี้ ลิงบริวารที่เหลือจะไปมีปัญญาอะไรเล่า