พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · ปทุมวรรค
๑. ปทุมชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๘๒–๓๘๔ (Royal Thai)1/10 in ปทุมวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต ปทุมวรรค ปทุมชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 141–141
๒. ปทุมวรรค
๑. ปทุมชาดก (๒๖๑)
ว่าด้วยการขอดอกบัวด้วยพูดเกินจริง
(ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๑ กล่าวขอดอกบัวชายจมูกแหว่งว่า)
{๓๘๒} [๓๘๒] ผมและหนวดที่ตัดแล้วโกนแล้วย่อมงอกขึ้นใหม่ได้ ฉันใด จมูก ของท่านก็ขอให้งอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกบัวท่าน ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด(ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๒ กล่าวขอว่า)
{๓๘๓} [๓๘๓] พืชที่เก็บไว้ในฤดูใบไม้ร่วงเอาหว่านลงในนาย่อมงอกขึ้นได้ ฉันใด จมูกของท่านก็ขอให้งอกขึ้นใหม่ ฉันนั้น ข้าพเจ้าขอดอกบัวท่าน ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด(ลูกชายเศรษฐีคนที่ ๓ กล่าวขอว่า)
{๓๘๔} [๓๘๔] เขาทั้งสองคนคิดว่าท่านจักให้ดอกบัวแก่ตนจึงได้พูดเพ้อเจ้อไป พวกเขาจะพูดหรือไม่พูดก็ตาม จมูกของท่านก็ไม่มีทางงอกขึ้นได้ ดูก่อนสหาย ข้าพเจ้าขอดอกบัวท่าน ขอท่านจงให้แก่ข้าพเจ้าเถิด
๒. มุทุปาณิชาดก (๒๖๒)
ว่าด้วยการลวงด้วยฝ่ามืออันน่อนนุ่ม
(พระราชธิดาให้แม่นมเรียนคาถาเพื่อไปทูลพระราชกุมารว่า)
End of ๑. ปทุมชาดก