๖. อัจฉราสูตร เล่ม ๑๕

อจฺฉราคณสงฺฆุฏฺฐํ ปิสาจคณเสวิตํ

วนนฺตํ โมหนํ นาม กถํ ยาตฺรา ภวิสฺสตีติ ฯ

เทวดาทูลถามว่า

ป่าชัฏชื่อโมหนะ อันหมู่นางอัปสรประโคมแล้ว อันหมู่ปีศาจสิงอยู่แล้วทำไฉนจึงจะหนีไปได้ ฯ

อุชุโก นาม โส มคฺโค อภยา นาม สา ทิสา

รโถ อกุชฺชโน นาม ธมฺมจกฺเกหิ สํยุโต

หิริ ตสฺส อปาลมฺโพ สตสฺส ๒ ปริวารณํ

ธมฺมาหํ สารถึ พฺรูมิ สมฺมาทิฏฺฐิปุเร ชวํ

ยสฺส เอตาทิสํ ยานํ อิตฺถิยา ปุริสสฺส วา

ส เว เอเตน ยาเนน นิพฺพานสฺเสว สนฺติเกติ ฯ

๑ สี. ทฺวาวฏฺฏนฺติ วา ทฺวาวทฺธนฺติ วา ปาโฐ ฯ ยุ. ทฺวิราวฏฺฏํ ฯ

๒ ยุ. สตฺยสฺสาติ ทิสฺสติ ฯ

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

ทางนั้นชื่อว่าเป็นทางตรง ทิศนั้นชื่อว่าไม่มีภัย รถชื่อว่าไม่มีเสียงดังประกอบด้วยล้อคือธรรม หิริเป็นฝาของรถนั้นสติเป็นเกราะกั้นของรถนั้น เรากล่าวธรรมมีสัมมาทิฏฐินำหน้าว่าเป็นสารถี ยานชนิดนี้มีอยู่แก่ผู้ใด จะเป็นหญิงหรือชายก็ตาม เขา (ย่อมไป) ในสำนักพระนิพพานด้วยยานนี้แหละ ฯ