arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · อาทิตตวรรค

๙. มัจฉริสูตร เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๘–๑๕๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในอาทิตตวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต อาทิตตวรรค มัจฉริสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๖๐–๖๒

หน้า ๖๐

สัตว์ทั้งหลายย่อมบริสุทธิ์ได้ด้วยธรรม ๕ ประการ นี้ คือ กรรม ๑ วิชชา ๑ ธรรม ๑ ศีล ๑ ชีวิตอุดม ๑ ไม่ใช่ริสุทธิ์ด้วยโคตรหรือด้วยทรัพย์

เพราะฉะนั้นแล บุคคลผู้เป็นบัณฑิตเมื่อเล็งเห็นประโยชน์ของตน พึงเลือกเฟ้นธรรมโดยแยบคาย ย่อมบริสุทธ์ในธรรมนั้นได้ด้วยอาการนี้

พระสารีบุตรนั้นแลย่อมบริสุทธิ์ด้วยปัญญา ด้วยศีล และด้วยความสงบ ความจริงภิกษุผู้ถึงฝั่งแล้วขั้นสุงสุด ก็ขั้นพระสารีบุตรนี้

๙. มัจฉริสูตร

ว่าด้วยวิบากของคนตระหนี่

{๑๔๘} [๔๙] เทวดาทูลถามว่า

คนเหล่าใดในโลกนี้เป็นคนตระหนี่เหนียวแน่น ชอบค่อนขอดต่อว่า คอยทำอันตรายแก่คนอื่น ๆ ที่กำลังให้ทานอยู่ วิบากของคนเหล่านั้นจะเป็นอย่างไร และสัมปรายภพของพวกเขาจะเป็นอย่างไร ข้าพระองค์มาเพื่อทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า ไฉนข้าพระองค์จะพึงรู้ความข้อนั้นได้

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ธรรม ๕ ประการ ในที่นี้มีความหมายดังนี้ กรรม หมายถึงเจตนาในองค์มรรค (มรรคเจตนา) วิชชา หมายถึงปัญญาในองค์มรรค หรือสัมมาทิฏฐิและสัมมาสังกัปปะ ธรรม หมายถึงธรรมฝ่ายสมาธิ หรือสัมมาวายามะ สัมมาสติ และสัมมาสมาธิ ศีล หมายถึงสัมมาวาจา สัมมากัมมันตะ และสัมมาอาชีวะ ชีวิตอุดม หมายถึงชีวิตของผู้ดำรงอยู่ในศีลนั้น (ม.อุ.อ. ๒๓๖, สํ.ส.อ. ๑/๘๖-๘๗)
หน้า ๖๑

{๑๔๙} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

คนเหล่าใดในโลกนี้เป็นคนตระหนี่เหนียวแน่น ชอบค่อนขอดต่อว่า คอยทำอันตรายแก่คนอื่น ๆ ที่กำลังให้ทานอยู่ คนเหล่านั้นย่อมเข้าถึงภูมินรก กำเนิดสัตว์ดิรัจฉาน หรือไม่ก็ยมโลก ถ้าหากพวกเขามาเกิดเป็นมนุษย์อีก ก็จะเกิดในตระกูลที่ยากจน ซึ่งจะหาเสื้อผ้า อาหาร ความร่าเริง และความสนุกสนานได้โดยยาก

คนพาลเหล่านั้นต้องประสงค์สิ่งใดจากผู้อื่น แม้สิ่งนั้นพวกเขาก็จะไม่ได้ นั้นเป็นวิบากในภพนี้ ทั้งภพหน้า ก็ยังเป็นทุคติอีกด้วย

{๑๕๐} เทวดาทูลถามว่า

ก็ข้อนี้ข้าพระองค์ย่อมเข้าใจอย่างนั้น แต่ขอทูลถามข้ออื่นกะพระโคดม ชนเหล่าใดในโลกนี้ได้ความเป็นมนุษย์แล้ว เป็นผู้รู้ความต้องการของผู้อื่น ปราศจากความตระหนี่ เป็นผู้เลื่อมใส มีความเคารพอย่างแรงกล้าในพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ วิบากของชนเหล่านั้นจะเป็นอย่างไร และสัมปรายภพของพวกเขาจะเป็นอย่างไร ข้าพระองค์มาเพื่อทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า ไฉนข้าพระองค์จะพึงรู้ความข้อนั้นได้{๑๕๑} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

ชนเหล่าใดในโลกนี้ได้ความเป็นมนุษย์แล้ว เป็นผู้รู้ความต้องการของผู้อื่น ปราศจากความตระหนี่ เป็นผู้เลื่อมใส มีความเคารพอย่างแรงกล้าในพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ชนเหล่านี้ย่อมรุ่งเรืองอยู่บน

หน้า ๖๒

สวรรค์อันเป็นที่อุบัติของพวกเขา หากพวกเขากลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีก ย่อมเกิดในตระกูลที่มั่งคั่ง ซึ่งจะหา เสื้อผ้า อาหาร ความร่าเริง และความสนุกสนานได้โดยไม่ยากย่อมมีอำนาจแผ่ไปในโภคทรัพย์ที่ผู้อื่นหาสะสมไว้ บันเทิงใจอยู่ นั่นเป็นวิบากในภพนี้ ทั้งภพหน้าก็เป็นสุคติอีกด้วย

๑๐. ฆฏิการสูตร

ว่าด้วยเครื่องผูกคือยาน

{๑๕๒} [๕๐] ท้าวฆฏิการพรหมกราบทูลว่า

ภิกษุ ๗ รูปซึ่งมีราคะและโทสะสิ้นแล้ว ข้ามพ้นตัณหาในโลกได้แล้ว หลุดพ้นแล้ว เป็นผู้เข้าถึงพรหมโลกชั้นอวิหาแล้ว

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถามว่า

ก็ภิกษุเหล่านั้นคือผู้ใดบ้าง ที่ข้ามเครื่องข้องอันเป็นบ่วงของมารที่ข้ามได้แสนยาก ละกายของมนุษย์ ก้าวล่วงทิพยโยคะได้แล้ว

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑หลุดพ้นแล้ว หมายถึงในระหว่างที่บังเกิดในพรหมโลกชั้นอวิหา (ชั้นที่ ๑ ของสุทธาวาสภูมิ ๕) ก็หลุดพ้นจากกิเลสด้วยอรหัตตผลวิมุตติ (สํ.ส.อ. ๘๘) คือสำเร็จจากพระอนาคามีเป็นพระอรหันต์
  2. ๒ละกายของมนุษย์ ในที่นี้หมายถึงละสังโยชน์เบื้องต่ำ (โอรัมภาคิยสังโยชน์) ๕ ก้าวล่วงทิพยโยคะ หมายถึงละสังโยชน์เบื้องสูง (อุทธัมภาคิยสังโยชน์) ๕ (สํ.ส.อ. ๘๘) อนึ่ง เกี่ยวกับสังโยชน์พึงดูเชิงอรรถ ๑ ๒ ข้อ ๕ (กติฉินทิสูตร) หน้า ๖ ในเล่มนี้

จบ ๙. มัจฉริสูตร