๗. สุพรหมสูตร เล่ม ๑๕

เอกมนฺตํ ฐิโต โข สุพฺรหฺมา เทวปุตฺโต ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ:-

นิจฺจมุตฺรสฺตมิทํ จิตฺตํ นิจฺจมุพฺพิคฺคมิทํ มโน

อนุปฺปนฺเนสุ กิจฺเฉสุ (๑) อโถ อุปฺปตฺติเตสุ จ

สเจ อตฺถิ อนุตฺรสฺตํ ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโตติ.

นาญฺญตฺร โพชฺฌงฺคตปสา (๒) นาญฺญตฺร อินฺทฺริยสํวรา

นาญฺญตฺร สพฺพนิสฺสคฺคา โสตฺถึ ปสฺสามิ ปาณินนฺติ.

อิทมโวจ ฯเปฯ ตตฺเถวนฺตรธายีติ.

สุพรหมเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ด้วยคาถานี้ว่าจิตนี้สะดุ้งอยู่เป็นนิตย์ ใจนี้หวาดเสียวอยู่เป็นนิตย์

เมื่อกิจทั้งหลายยังไม่เกิดขึ้นก็ดี เกิดขึ้นแล้วก็ดี

ถ้าความไม่สะดุ้งกลัวมีอยู่

พระองค์ผู้ที่ข้าพระองค์ทูลถามแล้ว

ขอจงตรัสบอกข้อความนั้นแก่ข้าพระองค์

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

นอกจากปัญญาเครื่องตรัสรู้ ความเพียรเครื่องเผากิเลส

ความสำรวมอินทรีย์ และการสละทุกสิ่งทุกอย่าง

เรายังไม่เห็นความสวัสดีแห่งสัตว์ทั้งหลายเลย

สุพรหมเทพบุตรได้กราบทูลดังนี้แล้ว ฯลฯ หายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

สุพรหมสูตรที่ ๗ จบ