๔. นันทนสูตร เล่ม ๑๕

เอกมนฺตํ ฐิโต โข นนฺทโน เทวปุตฺโต ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ

ปุจฺฉามิ ตํ โคตม ภูริปญฺญ

อนาวฏํ ภควโต ญาณทสฺสนํ

กถํวิธํ สีลวนฺตํ วทนฺติ

กถํวิธํ ปญฺญวนฺตํ วทนฺติ

กถํวิโธ ๑ ทุกฺขมติจฺจ อิริยติ

กถํวิธํ เทวตา ปูชยนฺตีติ ฯ

๑ โป. ยุ. มจฺจุวสงฺคา ฯ ๒ สี. ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ ฯ ๓ ม. เจ. ฯ ยุ. จ. ฯ

นันทนเทวบุตร ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

ข้าแต่พระโคดม ผู้มีพระปัญญากว้างขวาง ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์ถึงญาณทัสสนะ อันไม่เวียนกลับแห่งพระผู้มีพระภาค บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคลชนิดไรว่า เป็นผู้มีศีล เรียกบุคคลชนิดไรว่า เป็นผู้มีปัญญาบุคคลชนิดไรล่วงทุกข์อยู่ได้ เทวดาทั้งหลาย บูชาบุคคลชนิดไร ฯ

โย สีลวา ปญฺญวา ภาวิตตฺโต

สมาหิโต ฌานรโต ๒ สตีมา้

สพฺพสฺส โสกา วิคตา ปหีนา

ขีณาสโว อนฺติมเทหธารี

ตถาวิธํ สีลวนฺตํ วทนฺติ

ตถาวิธํ ปญฺญวนฺตํ วทนฺติ

ตถาวิโธ ทุกฺขมติจฺจ อิริยติ

ตถาวิธํ เทวตา ปูชยนฺตีติ ฯ

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า

บุคคลใด มีศีล มีปัญญา มีตนอบรมแล้ว มีจิตตั้งมั่นยินดีในฌานมีสติ เขาปราศจากความโศกทั้งหมด ละได้ขาดมีอาสวะสิ้นแล้ว ทรงไว้ซึ่งร่างกายมีในที่สุด บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคลชนิดนั้นว่า เป็นผู้มีศีล เรียกบุคคลชนิดนั้นว่าเป็นผู้มีปัญญา บุคคลชนิดนั้นล่วงทุกข์อยู่ได้ เทวดาทั้งหลายบูชาบุคคลชนิดนั้น ฯ